ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

نادر هوشمند
سایه دوم تو

۱-

شباهنگام تقریبا از همان مسیری که بالا آمده‌ای به پایین برمی‌گردی. از سراشیبی‌های ملایم یا تندِ کلاغ لان یا مسیر خاموشِ دوزخ دره که می‌گذری، قلوه‌سنگ‌های ریز و درشت زیر پاهای پُرشتابت – که انگار از حبس چندساعته در تنگیِ پوتین‌ها خسته شده‌اند – می‌لغزند و هر از گاهی سنگریزه‌ای از خود ناله‌ای نیمه‌خفه بیرون می‌دهد. در این شب سرد کوهستانی، سرگردان در ارتفاعات فرورفته در پرتو مهتاب، به دور از گرمی شهر و جدا از مصونیتِ خوابِ خوشِ زنان و مردانِ غنوده‌اش، تو تنهای تنهایی، بی هیچ همراهی، بی هیچ همکلامی، بدون این‌که برای لحظه‌ای هم که شده ذره ای خواب به چشمانت یا اندکی خستگی به اندامت راه یابد. نه، اشتباه نکن، تنهای تنها نیستی، چون یک استثنا وجود دارد: سایه‌ای به جز سایه خودت، سایه‌ای به کردار شبح که همراه با تو و در چپ و راست یا از روبرو و پشت سر تو، با مهارت بسیار از روی سنگ‌ها جست می‌زند و صخره‌های کوچک و بزرگ را یکی پس از دیگری با سرعتی شگرف پشت سر می‌گذارد و البته با وجود این، از تنِ متحرکِ تو که قرص ماه سرتاپای آن را به نورِ نقره فامِ خود روشن ساخته است رها نمی‌شود که نمی‌شود.

نمی‌دانی چیست و چه می‌خواهد. مع الوصف، غریزه‌ات که انگار بوی خطر به مشامش رسیده است، به تو حکم می‌کند تا تسلیم نشوی، تا جان در بدن و توان در پا داری، بگریزی، از او …

اما تو در واقع نه از او، بلکه از خودت می‌گریزی …

۲-

در این شامگاه که رنگی از ابدیت دارد و تو البته خوب می‌دانی که این، خیال خامی بیش نیست برآمده از پیاده‌روی‌های بی‌پایان و خستگی ناپذیرت در کوچه پس کوچه‌ها، خیابان‌ها، باغ‌ها و بوستان‌های این شهر کنجکاوی برانگیز که نفوذ در زوایایش از تو دریغ شده است، همین که خسته اما خرسند به دَر خانه می‌رسی، چنان محتاطانه دو چرخش کلید را در قفل زنگ زده به صدا در می‌آوری که آب هم از آب تکان نمی‌خورد. دست دراز می‌کنی و کلید برق را می‌زنی. لامپ کوچک، نورافشانی می‌کند و تو هم پا به اندرون می‌گذاری. بنا به عادت همیشگی به سمت آینه می‌روی تا همزمان که خودت را می‌بینی، لباس‌هایت را هم از تن جدا کنی. همین که بین آینه و دیوار قرار می‌گیری، سایه‌ات هم روی دیوار می‌افتد. همان سایه‌ای که همه دارند و با همه است: حی و حاضر و سرحال و مقلد مو به موی حرکاتت (کسی چه می‌داند، شاید هم این تویی که از او تقلید می‌کنی و نه او از تو).

با این همه، همین که دقیق‌تر می‌شوی، می‌بینی که سایه سایه‌ات هم در آینه افتاده است. طبیعی است که حرکات و سکناتش عین حرکات و سکنات تو باشد، چون سایه سایه توست و مقلد مقلد تو. اما نه، این سایه انگار حرکاتی مستقل و جدا از تو و حتی سایه دیواری ات – یا همان سایه همیشگی – دارد. لباس نکنده، ژست می‌گیری، خودت را حرکت می‌دهی، سرت را می‌چرخانی، بالا و پایین می‌پری، چپ و راست جست‌وخیز می‌کنی و دست‌هایت را مدام تکان می‌دهی تا بلکه او به خودش بیاید. اما این سایه غریب انگار نه انگار که جزئی از وجود توست! تو گویی حرکات خاص خودش را انجام می‌دهد؛ تو گویی وجودی مستقل است (نکند از آنِ وجود مستقل دیگری باشد؟ وجودی مستقل از تو و حتی سایه ات؟). انگار با اکراه از تو تقلید می‌کند. کندتر به نظر می‌رسد و باطمانینه‌تر است. کمرنگ‌تر هم هست، کمرنگ‌تر از تو و سایه دیواری ات.

تو وحشت‌زده خودت را عقب می‌کشی. این دیگر کیست؟ این دیگری کیست؟ احساس می‌کنی دارد بزرگ‌تر می‌شود و صد البته مستقل‌تر و خودمختارتر. رفته رفته نه تنها سایه‌ات، بلکه حتی خودت را هم در سیمای پیکرِ سایه روشن‌زده‌اش فرو می‌بلعد. از سایه دیواری ات دیگر خبری نیست؛ خودت هم بی‌جسم‌تر از سایه‌ات شده‌ای. غرق در این واهمه، ناگهان همه چیز دستگیرت می‌شود: این سایه دوم توست، همانی که در آن شب مهتابی هم در کمرکش کوه به دنبالت روان بود. احتمالا سایه مرگ توست یا بهتر است گفت خود مرگ توست که با ظهورش، تثلیث خودش و تو و سایه‌ات را کامل می‌کند. شگفت آن‌که در آینه سکنی گزیده و با این که هرجایی است اما لزوماً هرجایی پدیدار نمی‌شود (به جز در خلوت‌ترین ساعات کوهستان، مگر نه؟). صدای نرم بال‌های رویت‌ناپذیر او را می‌شنوی که همراهیِ خش خشِ روپوشِ سیاهِ افتاده بر دوش ملک الموت است و سکوت پرمعنای اسرافیل پیش از آن که در صورش بدمد – نه برای برخیزاندن، بل برای میراندن.

تو هراسان از برابر آینه پا به فرار می‌گذاری و دستپاچه، باقی لامپ‌ها را روشن می‌کنی تا بلکه این مهمان ناخوانده محو شود و از بین برود. لعنتی! حالا دیگر پیدایش نیست. کمی از تشویشت کاسته می‌شود و پس از اندکی درنگ، همانطور لباس نکنده، زیر آن همه نور، به درون رختخواب می‌خزی و لحاف خنک را روی خودت می‌کشی. لحظاتی چند می‌گذرد. انگار دیگر سایه مرموز پیدایش نیست. با این وجود، تو خوب می‌دانی که او هست و همیشه هست، آن هم مترصد لحظه‌ای تا تو را در کسوت خودت یا سایه‌ات یا خودت با سایه‌ات و صد البته در بستر نقره فام آینه‌ها یا زیر نور شیری رنگ مهتاب به دام اندازد و خودش را در مقام حقیقی‌ترین واقعیت وجودیِ تثلیثِ ناتمام تو و سایه‌ات که فقط با حضور خود وی کامل می‌شود، جا بزند و قالب کند.

این، سایه دوم توست، همانی که مرگ می خوانندش.

منبع : hamedannameh

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

گفت و گو با حمید موذنی ، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از: الهام بهروزی
به مناسبت تولد خیام نیشابوری گفت و‌گو با حمید موذنی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از الهام بهروزی ۱. در مورد زیست دیرینه مردم بوشهر با اشعار خیام‌خوانی توضیح بدید و اینکه چرا رباعیات خیامی در این منطقه از دیگر سروده‌های شاعران بزرگ پیش گرفته و مردم این منطقه با آن‌ها بیشتر همذات‌پنداری […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
سایه دوم تو
نادر هوشمند
اصلان آفریقایی و واپسین صورتک او
نادر هوشمند
آخرین ساعات زندگی یک گربه
نادر هوشمند
از ادعاهای یک دیوانه
نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
آرشیو