ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

غزال ساکی
خشونت خانگی در دوران قرنطینه


خشونت علیه زنان به اشکال مختلف در سطح جامعه وجود دارد که یکی از مهم ترین آنان در ایران از تبعیض جنسیتی نشات می گیرد. خشونت هایی که به دلیل زن بودن بر زنان اعمال می شود؛ از جمله آزارهای خیابانی به دلایل متعددی همچون:
• پوشش زنان، سبک و نوع آرایش و حجاب.
• خشونت های فیزیکی از سوی مردان در خانواده و خیابان ها به بهانه امر به معروف و نهی از منکر؛
• خشونت های کلامی -ادبیات سکسیستی- در نحوه برخورد با زنان در محیط های کاری و در خانواده؛
• خشونت های جنسی، تعرض و تجاوز از سوی مردان قابل اعتماد (همسر، همکار، کارفرما)؛
• خشونت های فیزیکی که بنیاد آن ها از سنت های غلط گرفته شده است؛ همچون ختنه زنان، گواهی بکارت و اسیدپاشی.
یکی دیگر از انواع خشونت در ایران که درصد بالایی از زنان را در معرض آسیب قرار داده است، خشونت خانگی است که توسط همسر، پدر، فرزند و برادر بر زنان اعمال می شود. خشونت خانگی انواع مختلفی دارد؛ از جمله خشونت فیزیکی، خشونت جنسی، خشونت اقتصادی و کلامی.
طبق آمار در یک سال گذشته در جهان به دلایلی همچون قرنطینه خانگی -در دوران کرونا- این آمار سه برابر شده است که در ایران ۲۲% افزایش پیدا کرده است. یکی از دلایل این رشد چشمگیر خشونت ها علیه زنان در ایران، عدم عضویت ایران در کنوانسیون جهانی منع خشونت علیه زنان است. این آمارها نشان می دهد که حتی عامل مهمی همچون میزان بالای آگاهی، سواد و تحصیلات زنان هم عاملی بازدارنده برای در معرض خشونت قرارگرفتن آنان نمی تواند باشد؛ چراکه نبود قانونی بازدارنده برای حل این معضل اجتماعی و همچنین وجود سنن زن ستیزانه و تفکرات بنیادگرایانه دینی از سوی حکومت در جامعه، روند حل این معضل را کندتر کرده است. پدیده خشونت خانگی به ویژه در دوران کرونا علاوه بر آسیب های فیزیکی ناشی از ضرب و شتم، زنان بسیاری را دچار اختلالات روانی، جنسی، استرس ها و اضطراب های ناشی از ترس و افسردگی کرده است. به دلیل نبود قانون منع خشونت علیه زنان، آمار دقیقی از خشونت خانگی علیه زنان در دوران قرنطینه کرونا در دست نیست؛ اما طبق آماری که اورژانس اجتماعی سازمان بهزیستی در این خصوص منتشر کرده است، ۴۹% از زنان ایرانی،آزار جسمی و فیزیکی؛ ۲۶% آزار عاطفی، روانی و کلامی و ۲۲٫۲% آن ها آزارهای اجتماعی و اقتصادی دیده اند و بر اساس آخرین آمار منتشر شده با ظهور ویروس کرونا در دوران قرنطینه ۲۲% زنان در این دوران خشونت خانگی را تجربه کرده اند. سازمان بهزیستی ایران ۲۳ خانه امن در کشور را برای زنان بی پناه و زنان خشونت دیده راه اندازی کرده است. البته اسکان زنان در این خانه ها موقتی است. نشانه خانه های امن در اختیار سازمان بهزیستی است و در صورتی که زنان خشونت دیده به این سازمان مراجعه کنند یا با شماره ۱۲۳ تماس بگیرند، پس از پذیرش اولیه در مرکز مداخله در بحران، یک گروه شامل رییس مرکز، روان شناس، روان پزشک، مشاور حقوقی … پس از تکمیل بررسی به این زنان مجوز ورود به خانه های امن را می دهند. زنان خشونت دیده می توانند بین دو تا چهار ماه در این خانه ها بمانند و پس از اتمام این دوره -اگر امنیت زنان در خانه خود تایید نشود- این دوره تمدید می شود. یکی دیگر از اقدامات سازمان بهزیستی کشور در همین رابطه، راه اندازی سامانه ای با نام اورژانس های اجتماعی به شماره های ۱۲۳ و ۱۴۸۰ می باشد. این سامانه در دوران قرنطینه کرونا، زنان تحت خشونت خانگی را به صورت رایگان مشاوره می دهد. اتخاذ سیاست هایی همچون عدم شفافیت و پنهان کاری می تواند به خشوت های خانگی علیه زنان دامن بزند؛ تا آن جا که ۸۲% قربانیان خشونت های خانگی، زنان هستند. علی رغم تلاش های کنشگران و برپایی سازمان های مردم نهاد (سمن ها) در راستای احقاق حقوق زنان خشونت دیده خانگی، به دلیل نبود یک قانون مدون حمایتی در این زمینه برخوردهایی صورت می گیرد که بعضا منجر به تعطیلی این نهادها می شود که این امر باعث پنهان ماندن بخش زیادی از این خشونت ها می شود. لازم به ذکر است که یک موسسه غیردولتی به نام “خانه امن آتنا” راه اندازی شده که این موسسه خیریه برای ارتقاء کیفیت زندگی زنان خشونت دیده در دوران کرونا تلاش هایی بسیار جدی انجام داده است.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

گفت و گو با حمید موذنی ، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از: الهام بهروزی
به مناسبت تولد خیام نیشابوری گفت و‌گو با حمید موذنی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از الهام بهروزی ۱. در مورد زیست دیرینه مردم بوشهر با اشعار خیام‌خوانی توضیح بدید و اینکه چرا رباعیات خیامی در این منطقه از دیگر سروده‌های شاعران بزرگ پیش گرفته و مردم این منطقه با آن‌ها بیشتر همذات‌پنداری […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
آخرین ساعات زندگی یک گربه
نادر هوشمند
از ادعاهای یک دیوانه
نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
آرشیو