ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

روندهای آتی حیات سیاسی اصلاح طلبانه؛الزامها و پویاییها

برای الزام اول یعنی حفظ هویت و اصالت سیاسی و جریانی، اصلاح طلبان و میانه روها بیش از گذشته مجبور می شوند از سیاست های یک بام و دو هوا و زندگی سیاسی تعارفی با هسته های قدرت دوری کنند و بر اصول ماهوی و روشی جریان خود (توسعه متوازن، اهمیت جامعه مدنی، میدان دادن به صداهای خاموش، عدم تذبذب و ایستادگی بر خواست های ملی شفافیت، دموکراسی، آزادی های طبیعی، رویه های قانونی حقوق بشری، تعامل با جهان خارج و سیاست خارجی درهای باز) ایستادگی و پافشاری کنند. مسیری که تحولات عملکردی هاشمی فقط یکی از نمودهایش بود نمی تواند متوقف شود. این دینامیسم باید ادامه پیدا کند و اتفاقا به مراحل بالاتر و مطالبه گرانه تری ورود پیدا کند.

 

روندهای آتی حیات سیاسی اصلاح طلبانه؛ الزام ها و پویایی ها

محمدرضا فولادی

 

١.پرداختن به کارنامه آقای هاشمی جهت درک وضعیت سیاست امروز و آینده ایران از این حیث اهمیت دارد که سیاست ورزی امری دائمی و پویاست. منحنی عملکرد سیاسی اقای هاشمی در گذر زمان دینامیک بوده و تحول داشته است و در بین نیروهای سیاسی مختلف از موافق تا مخالف و همدل و منتقد ایشان اثر داشته است. امروز بعد از مرگ آقای هاشمی این تاثیر در فاز دیگری قرار می گیرد. نیروهای زیادی به این جمع بندی می رسند که باید همان دینامیسم ادامه پیدا کند و لذا سیاست ورزی ها قطعا متحول می شود و راکد نمی ماند. جریانات اصلاح طلب و میانه رو، به اجبار امر سیاسی، دو الزام را در آتیه دارند: یکی “الزام به حفظ هویت و اصالت و جلوگیری از حل و هضم در یک سیاست روتین باب طبع مخالفین پر قدرت در نهادهای حاکمیتی و تمامیت خواهان فعال در کشور” و دیگری “الزام به رسیدن به یک جمع بندی کارآمد در رابطه با نهادها و هسته های سخت قدرت در کشور و تحت کنترل در آوردن وضعیت حذف مکرر نیروها و جریان های سیاسی توسط جریان های قدرتمند حاکمیتی”
٢. برای الزام اول یعنی حفظ هویت و اصالت سیاسی و جریانی، اصلاح طلبان و میانه روها بیش از گذشته مجبور می شوند از سیاست های یک بام و دو هوا و زندگی سیاسی تعارفی با هسته های قدرت دوری کنند و بر اصول ماهوی و روشی جریان خود (توسعه متوازن، اهمیت جامعه مدنی، میدان دادن به صداهای خاموش، عدم تذبذب و ایستادگی بر خواست های ملی شفافیت، دموکراسی، آزادی های طبیعی، رویه های قانونی حقوق بشری، تعامل با جهان خارج و سیاست خارجی درهای باز) ایستادگی و پافشاری کنند. مسیری که تحولات عملکردی هاشمی فقط یکی از نمودهایش بود نمی تواند متوقف شود. این دینامیسم باید ادامه پیدا کند و اتفاقا به مراحل بالاتر و مطالبه گرانه تری ورود پیدا کند.
٣. الزام به تغییر رابطه نزاع دائم با خطر حذف از سوی هسته های نهادینه قدرت، مسالمت آمیزترین و کم هزینه ترین راه تغییر است و جهت تداوم الزام اول باید تمهیداتی جهت فعال کردن الزام دوم اندیشیده شود. البته جریانات اصلاحی و اعتدالی فقط زمانی در رابطه با هسته های متمرکز قدرت می توانند موفق باشند که بر الزام اول پافشاری کنند و در میدان به سستی و ضعف عمل نکنند. در عصر پسا هاشمی با این راهبرد باید به فکر باز کردن منفذها بود و تصور می شود که الزامات امر سیاسی، امر اقتصادی، امر اجتماعی و فرهنگی و امر بین المللی در کشور (اعم از تغییر بافت اجتماعی، فشارها و امواج مرتبا گسترش یابنده جهانی ناشی از عواملی چون جهانی شدن یا حتی سیاست قدرت های برتر نظام جهانی، بحران های توفنده اقتصادی، محیط زیستی، مدیریتی و بوروکراتیک، فسادهای فزاینده و شاخص های فوق العاده و حاد بحران زایی محیطی، اقتصادی، اجتماعی و از این قبیل) نه اجازه پا پس گذاشتن به طیف های متنوع اصلاح طلب و میانه رو می دهد و نه دست تمامیت خواهان برای سروری بی رقیب و بلامنازع را باز می گذارد.
۴. اگر کمی از تحلیل سیاسی ماکروپلتیک قدرت فاصله بگیریم و به تحلیل سیاسی میکروپلتیک قدرت هم بها دهیم، آن وضعیت اضطراری که در بالا به آن اشاره شد ( که شاخص های مهمی جهت بهره برداری جریانات اصلاحی و اعتدالی در راستای برآوردن دو الزام پیش گفته شان می باشد) اگر با سیاست ورزی صحیح و هوشمندانه اصلاح طلبان و میانه روها ترکیب شود، درب های زمین تغییر و تحول در ایران باز می شود و بسته نمی ماند.
۵. شاید تصور شود آنچه که مطرح شد یک نوع راهبرد پیشنهادی یا تحلیل انتزاعی یا تفسیری مطبوع (و نه توصیفی و تبیینی) از شرایط سیاسی واقعی در کشور باشد. اما می توان به بحران های بزرگ در گذشته ارجاع داد؛ که از کجا بروز پیدا کردند؟ حاصل طراحی مشخصی بودند که به نتیجه رسیدند یا نرسیدند؟ به نظر این گونه نیست. بحران های بزرگ به ویژه در دو دهه اخیر حاصل دینامیسم درونی و بیرونی امر سیاسی در کشور ما بودند. این دینامیسم جدا از خواست نهادهای حاکمیتی و فعالین سیاسیِ آرام و تا حدی کم اثر، راه خودش را پیدا کرده و اتفاقات بزرگی رقم خورده و بحران های عجیبی حادث شده است. این دینامیسم ادامه دارد. فلذا می توان به حادثه ها و تحولات و بحران های جدی آتی ارجاع داد؛ بحران نسلی، بحران ارزشی و هویتی، بحران کژکارکری نهادهای حکومتی، مدیریتی و بوروکراتیک، بحران سیاست خارجی و فشارهای جهانی و منطقه ای، بحران های زیست محیطی، بحران های اعتماد و مشروعیت و کارآمدی سیاسی و امثال این ها. این شاخص های تعیین کننده در حیات سیاسی کشور اموری سهل و پیش پا افتاده نیستند، بلکه بسیار جدی و تعیین کننده اند. واقعیات مثل طوفان خود را بر نظم های مستقر تحمیل می کنند. پرسش اینجاست: کدام نیروهای سیاسی پختگی و توان بیشتر و راهبرد دقیق تر و هوشمندانه تری جهت به دست گرفتن ابتکار عمل را دارند؟
۶.اگر بخشی از محتوای دیدگاه ارایه شده حالت تجویزی و غیر تبیینی(با همان تفاوتی که بین تفسیر و توصیف در بالا مطرح شد و اتفاقا تا حدی نظر نگارنده، روشی توصیفی البته با حفظ فاصله از فضای جاری در بین نیروهای سیاسی است) دارد، متوجه تجویزهای درون جریانیست. در همین بخش هم تصور این است که واقعیات صحنه، نیروهای اصلاح طلب و میانه رو را به سوی برنامه ریزی جهت برآوردن دو الزام اساسی مطرح شده خواهد برد. نمی توان انکار کرد که آینده دری باز است: رو به سوی بهروزی یا تباهی؛ ولی گاهی اوقات مسیر رو به تباهی از همان ابتدا آن قدر توخالی، فرسایشی و نابود کننده است که عقلای جمع قدم در آن نگذارند و با از دست دادن فرصت ها، خمودگی ها و اجازه دادن به پیش روی روند فرسایش نیروها، امکانات حیات سیاسی رو به جلو را از دست ندهند.
٧.در مورد مصادیق مشخص تری چون آینده روندهای حاکمیتی  جریان اصلاحات و میانه روی و یا انتخابات ریاست جمهوری ٩۶، در قسمت هایی که تعیین کنندگی برخی نهادهای قدرت مورد توجه است، انتظار تداوم اشتباهات و غرورهای کاذب و بدون پشتوانه واقعی در بدنه اجتماعی می رود و در قسمت هایی که انتخاب با جریان های سیاسی اصلاح طلب و میانه رو است انتظار احتیاط همراه با بهره گیری فزاینده از فرصت های هر چند محدود وجود دارد و آنجا که انتخاب با بدنه اجتماعیست، انتظار انتخاب معقولانه ترین مسیرها به سمت خواست های ریشه ای جامعه می رود؛ بر این اساس می توان متصور بود که در انتخاب های آتی بدنه اجتماعی شاهد کمترین مجال جهت اثر پذیری از بازی ها و القائات جریانات سیاسی فرصت طلب، یک سویه نگری در خصوص وعده های اقتصادی تخیلی و یا بی توجهی به آرایش نیروهای سیاسی تحول خواه یا تمامیت خواه، خواهیم بود و سطح هوشمندی ملی در انتخاب های سیاسی به طور مرتب ارتقا می یابد.

نظرات

تیتردو

گفت و گو با حمید موذنی ، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از: الهام بهروزی
به مناسبت تولد خیام نیشابوری گفت و‌گو با حمید موذنی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از الهام بهروزی ۱. در مورد زیست دیرینه مردم بوشهر با اشعار خیام‌خوانی توضیح بدید و اینکه چرا رباعیات خیامی در این منطقه از دیگر سروده‌های شاعران بزرگ پیش گرفته و مردم این منطقه با آن‌ها بیشتر همذات‌پنداری […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
سایه دوم تو
نادر هوشمند
اصلان آفریقایی و واپسین صورتک او
نادر هوشمند
آخرین ساعات زندگی یک گربه
نادر هوشمند
از ادعاهای یک دیوانه
نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
آرشیو