ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

مهران صولتی
یک هشدار جامعه شناختی !

در چند روز گذشته شاهد بحثی جدی و خاطره انگیز در یکی از گروه های تلگرامی بودم که دریغم آمد گزارشی از آن را خدمت دوستان عرضه نکنم . بحث پیرامون نقد آخرین اظهارات دکتر یوسف اباذری در روز فلسفه و درباره هشدار نسبت به خطر نئولیبرالیسم و فاشیسم در ایران سامان گرفت . اباذری ادعا کرد که از سال ۶۸ به بعد ما شاهد روی کار آمدن دولت هایی بوده ایم که اگر چه از منظر خاستگاه سیاسی ، اجتماعی متفاوت می باشند ( از هاشمی تا روحانی ) ولی واقعیت این است که همه مجری برنامه های اقتصاد آزاد ( بخوانید نئولیبرال) بوده اند . اباذری می گوید که بیشترین شدت این وضعیت متعلق به دولت روحانی با شعار اعتدال ( بخوانید خلع ید افراطی از مردم ) بوده که منجر به فقر و بی قدرتی گسترده شده است ). به باور اباذری چنین رویکردی می تواند هشدار برآمدن فاشیسم در افق جامعه ایران را در پی داشته باشد (برخی شعارهای عرب ستیزانه تجمع کنندگان آرامگاه کوروش از مصادیق آن هستند) .البته موافقان اباذری فقط به گفته های او اکتفا نکردند ودر تایید وجود سیاست های نئولیبرالی ( منسوب به دکتر نیلی ) در دولت روحانی شواهدی را ذکر کردند از جمله ؛ ۱: خصوصی سازی گسترده با اولویت واگذاری به نهادهای نظامی و عمومی غیر دولتی ، ۲:موقتی سازی و مقررات زدایی از نیروی کار ، ۳: پولی سازی آموزش عالی ، ۴: موقتی سازی اعضای هیات علمی دانشگاه و… در عوض مخالفان مدعیات اباذری از جمله دکتر جلایی پور تاکید داشتند که تاکید اباذری بر وجود نئولیبرالیسم در اقتصاد ایران غیر واقعی است . از نگاه مخالفان ؛ اقتصاد ایران رانتی ، نفتی ، دولتی و غیرکارآمد است که در آن نمی توان نشانی از شفافیت یافت . به باور ایشان وجود دولت روحانی می تواند فرصتی برای حرکت به سوی شفافیت بیشتر در اقتصاد ایران باشد . همچنین منتقدان بر این باور بودند که اباذری نسبت به نارسایی های موجود آدرس غلط می دهد و به جای نقد حضور نهادهای نظامی و غیر دولتی در اقتصاد ، سیاست های دولت روحانی و اصلاح طلبان را مورد نقد قرار می دهد ..به باور جلایی پور در ایران این سیاست است که جهت گیری اقتصاد را به سوی افزایش نابرابری ، رانتی و دولتی بودن پیش می برد نه بالعکس . همچنین معتقدند که در شرایط موجود حمله به اصلاح طلبان و دولت روحانی از سوی اباذری ( با آدرس غلط دادن ) مسئولانه نبوده و می تواند به زیان نیروهای دموکراسی خواه تمام شود.اما بعد از شنیدن صدای تمام موافقان و مخالفان اظهارات اباذری و امید بستن به اینکه در برداشتم از گفت و شنودها دچار اشتباه نشده باشم ، نظرات خودم را در این باب در چند گزاره خلاصه می کنم :

۱- مهمترین اولویت نیروهای دموکراسی خواه در شرایط موجود ( پیروزی ترامپ ) ، رای آوردن نیروهای میانه رو ( روحانی) در ایران است تا از خطر جنگ بکاهد و مسیر گشایش های سیاسی / فرهنگی را تداوم بخشد ( نظریه های متاخر جامعه شناسی سیاسی هم حضور میانه رو ها در قدرت را شرط ضروری گذار به دموکراسی می دانند )

۲-دولت روحانی با حل وفصل مساله هسته ای گام مهمی در جهت بستن یکی از رخنه های فساد و عدم شفافیت ( ناشی از تحریم ها ) برداشت که تداوم آن نیاز به اقدامات اصلاحی بیشتری دارد ( صرف حضور اصلاح طلبان در دولت روحانی کافی نیست بلکه اصلاح طلبان باید مبتنی بر نقشه راه از دولت بخواهند تا گام های شجاعانه تری در جهت جلب مشارکت پایدار مردم در فرآیندهای تصمیم گیری بردارد )

۳-دولت روحانی از نظر سیاسی نخبه گرا و معتقد به حل و فصل منازعات از طریق مذاکره در سطوح بالای قدرت و توانمند سازی دولت از طریق گرفتن سهم دولت از سایر نهادها (اظهارات دکتر آشنا) ، و از نظر اقتصادی متمایل به گسترش خصوصی سازی (اکنون به دلیل فقدان بخش خصوصی قوی ، واگذاری ها بیشتر سهم نهادهای نظامی و غیر دولتی می شود) ، و جذب سرمایه گذاری خارجی است. بنابراین اصلاح طلبان باید توجه دولت را همزمان به رونق اقتصادی ، مشارکت اجتماعی و حمایت از ۱۹ میلیون حاشیه نشین موجودجلب کنند تا ما شاهد ظهور احمدی نژاد دیگری در سال ۱۴۰۰ نباشیم …

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
گفت و گو از: سودابه زیارتی مردم بوشهر، مردمی مظلوم و آرام هستند. به‌نظر شما آیا این یک ویژگی مثبت و افتخارآمیز برای بوشهری‌هاست؟ این خصوصیت تا چه اندازه باعث آسیب این مردم شده؟ شما فکر نمی‌کنید این مظلومیت تا حد زیادی مردم را از همدلیِ عملی نسبت به یکدیگر دور کرده است؟(باتوجه به این‌که […]
آرشیو

مقالات

محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
آرشیو