ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

مهران صولتی
یک هشدار جامعه شناختی !

در چند روز گذشته شاهد بحثی جدی و خاطره انگیز در یکی از گروه های تلگرامی بودم که دریغم آمد گزارشی از آن را خدمت دوستان عرضه نکنم . بحث پیرامون نقد آخرین اظهارات دکتر یوسف اباذری در روز فلسفه و درباره هشدار نسبت به خطر نئولیبرالیسم و فاشیسم در ایران سامان گرفت . اباذری ادعا کرد که از سال ۶۸ به بعد ما شاهد روی کار آمدن دولت هایی بوده ایم که اگر چه از منظر خاستگاه سیاسی ، اجتماعی متفاوت می باشند ( از هاشمی تا روحانی ) ولی واقعیت این است که همه مجری برنامه های اقتصاد آزاد ( بخوانید نئولیبرال) بوده اند . اباذری می گوید که بیشترین شدت این وضعیت متعلق به دولت روحانی با شعار اعتدال ( بخوانید خلع ید افراطی از مردم ) بوده که منجر به فقر و بی قدرتی گسترده شده است ). به باور اباذری چنین رویکردی می تواند هشدار برآمدن فاشیسم در افق جامعه ایران را در پی داشته باشد (برخی شعارهای عرب ستیزانه تجمع کنندگان آرامگاه کوروش از مصادیق آن هستند) .البته موافقان اباذری فقط به گفته های او اکتفا نکردند ودر تایید وجود سیاست های نئولیبرالی ( منسوب به دکتر نیلی ) در دولت روحانی شواهدی را ذکر کردند از جمله ؛ ۱: خصوصی سازی گسترده با اولویت واگذاری به نهادهای نظامی و عمومی غیر دولتی ، ۲:موقتی سازی و مقررات زدایی از نیروی کار ، ۳: پولی سازی آموزش عالی ، ۴: موقتی سازی اعضای هیات علمی دانشگاه و… در عوض مخالفان مدعیات اباذری از جمله دکتر جلایی پور تاکید داشتند که تاکید اباذری بر وجود نئولیبرالیسم در اقتصاد ایران غیر واقعی است . از نگاه مخالفان ؛ اقتصاد ایران رانتی ، نفتی ، دولتی و غیرکارآمد است که در آن نمی توان نشانی از شفافیت یافت . به باور ایشان وجود دولت روحانی می تواند فرصتی برای حرکت به سوی شفافیت بیشتر در اقتصاد ایران باشد . همچنین منتقدان بر این باور بودند که اباذری نسبت به نارسایی های موجود آدرس غلط می دهد و به جای نقد حضور نهادهای نظامی و غیر دولتی در اقتصاد ، سیاست های دولت روحانی و اصلاح طلبان را مورد نقد قرار می دهد ..به باور جلایی پور در ایران این سیاست است که جهت گیری اقتصاد را به سوی افزایش نابرابری ، رانتی و دولتی بودن پیش می برد نه بالعکس . همچنین معتقدند که در شرایط موجود حمله به اصلاح طلبان و دولت روحانی از سوی اباذری ( با آدرس غلط دادن ) مسئولانه نبوده و می تواند به زیان نیروهای دموکراسی خواه تمام شود.اما بعد از شنیدن صدای تمام موافقان و مخالفان اظهارات اباذری و امید بستن به اینکه در برداشتم از گفت و شنودها دچار اشتباه نشده باشم ، نظرات خودم را در این باب در چند گزاره خلاصه می کنم :

۱- مهمترین اولویت نیروهای دموکراسی خواه در شرایط موجود ( پیروزی ترامپ ) ، رای آوردن نیروهای میانه رو ( روحانی) در ایران است تا از خطر جنگ بکاهد و مسیر گشایش های سیاسی / فرهنگی را تداوم بخشد ( نظریه های متاخر جامعه شناسی سیاسی هم حضور میانه رو ها در قدرت را شرط ضروری گذار به دموکراسی می دانند )

۲-دولت روحانی با حل وفصل مساله هسته ای گام مهمی در جهت بستن یکی از رخنه های فساد و عدم شفافیت ( ناشی از تحریم ها ) برداشت که تداوم آن نیاز به اقدامات اصلاحی بیشتری دارد ( صرف حضور اصلاح طلبان در دولت روحانی کافی نیست بلکه اصلاح طلبان باید مبتنی بر نقشه راه از دولت بخواهند تا گام های شجاعانه تری در جهت جلب مشارکت پایدار مردم در فرآیندهای تصمیم گیری بردارد )

۳-دولت روحانی از نظر سیاسی نخبه گرا و معتقد به حل و فصل منازعات از طریق مذاکره در سطوح بالای قدرت و توانمند سازی دولت از طریق گرفتن سهم دولت از سایر نهادها (اظهارات دکتر آشنا) ، و از نظر اقتصادی متمایل به گسترش خصوصی سازی (اکنون به دلیل فقدان بخش خصوصی قوی ، واگذاری ها بیشتر سهم نهادهای نظامی و غیر دولتی می شود) ، و جذب سرمایه گذاری خارجی است. بنابراین اصلاح طلبان باید توجه دولت را همزمان به رونق اقتصادی ، مشارکت اجتماعی و حمایت از ۱۹ میلیون حاشیه نشین موجودجلب کنند تا ما شاهد ظهور احمدی نژاد دیگری در سال ۱۴۰۰ نباشیم …

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

گفتگو با علی برزگر، مسئول جمعیت امام علی بوشهر
نام جمعیت امام علی را همۂ ما حداقل یک بار شنیده ایم. دیدن هر روزۂ کودکان کار بر سر چهار راه ها یا در پارک ها باعث شده کمابیش با نام این تشکل مردم نهاد و فعالیت هایش آشنایی نسبی داشته باشیم. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو