ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

اَنوش دلاوری
گفتگو با اَنوش دلاوری، منتقد و مدرس سینما

گفتگو با اَنوش دلاوری، منتقد و مدرس سینما

در این شب ها که جشنواره ادبی بوشهر برگزار می شد کمتر کسی را می شد یافت که نسبت به آن نقد داشته باشد. هر آن چه که بود، تحسین این فعالیت و صحبت در باب مزایای آن بود.
در این میان اَنوش دلاوری از معدود افرادی بود که در نقد آن صحبت کرد. به همین خاطر به سراغش رفتیم تا نظرش را درباره این جشنواره و چرایی نقدش بدانیم.

آقای دلاوری می خواستم بدانم دلیل نقدتان به جایزه ادبی بوشهر چیست؟

آیا به مهمان خاصی نقد دارید یا این که در ماهیت جشنواره ایراد می بینید؟

دلاوری: پیش از آن که جشنواره برگزار شده در بوشهر را نقد کنم باید بگویم، نقد اساسی من به جریان روشنفکری در بوشهر است. اگر بخواهم دقیق تر بگویم: روابط روشنفکری در بوشهر، انجمن های ادبی، نهادهای برگزار کننده این مراسم و ماجرای نشریات اصلاح طلب که روشنفکران بوشهری در آن قلم می زنند. نشریاتی که اغلب مدیران آن بدون شک رانت خوار هستند. متاسفانه تنها شهری که من دیده ام جریان روشنفکری آن در کنار این مدیرمسئول ها قرار گرفته بوشهر است!
مدیرانی که تا دیروز یک موتور سیکلت هم نداشتند، امروز از طریق مدیریت همین نشریات در دوران اصلاحات به جایگاه های بالا رسیده اند.
گفتگو با اَنوش دلاوری، منتقد و مدرس سینما
این ها همان آدم هایی هستند که در دوران احمدی نژاد بخاطر محرومیت از رانت هایشان، شکایت از مدیرکل را پیش امام جمعه بردند! خودتان عمق فاجعه را ببینید!
یعنی بخاطر منافع مادی حاضر هستند تن به هرکاری بدهند. نقد اساسی من به جریان روشنفکری بوشهر همین نکته است. من نظیر این را در هیچ شهری ندیده ام.

در مورد جشنواره، من برحسب رفاقت دیرینه ام با آقای سینا برازجانی یک کامنت برای ایشان گذاشتم و در آن گفتم آقای امیر پوریا کارنامه قابل قبولی ندارد. آیا فردی بهتر از ایشان در کشور نبود؟ من به واسطه سال ها فعالیتم در بوشهر میدانم حداقل دو نفر دیگر هستند، در همین شهر که توانایی بیشتری دارند. من فقط پرسیدم چرا همچین آدمی را دعوت کردید، شما که قرار بود از تهران کارشناس دعوت کنید چرا به سراغ فرد بهتری نرفتید؟ غیر از این است که کسی ایشان را به شهرداری سفارش کرده است؟ آخرین کار امیر پوریا مصاحبه با فلان سلبریتی درباره ازدواج و طلاق و این هاست. خب من این کامنت اعتراضی را گذاشتم. آقای برازجانی در جواب کامنت من فرمود:« چون که تو رو دعوت نکردیم عصبانی هستی»
بعد از آن هم من را بلاک کرد!
گفتگو با اَنوش دلاوری، منتقد و مدرس سینما

از فردی با این همه ادعای روشنفکری چنین رفتاری واقعا عجیب است. همین افراد کسانی را نقد می کردند و می گفتند اجازه نمی دهند روشنفکر نفس بکشد. حالا خودشان همان رفتار را انجام می دهند.
خداروشکر مشخص شده این ها با قبلی ها هیچ فرقی ندارند.

همین جریان روشنفکری با آن مدیرمسئول ها، سال ها یک تصویر تقلبی از بوشهر درست کرده اند. از فستیوال کوچه موسیقی گرفته که همه چیزش از اجرا ها تا آدم هایش تقلبی بودند، تا این جشنواره ادبی که تحمل یک کامنت اعتراضی را هم ندارند.
روشنفکرانی که به جای تولید محتوای ادبی صرفا در کافه نشسته اند و مشغول به خوردن چای و کشیدن سیگار هستند.
بنده معتقدم اَخته ترین و تقلبی ترین جریان روشنفکری، همین جریان روشنفکری در بوشهر است.

و چرا آن جا را «اتحادیه ابلهان» لقب دادید؟

دلاوری: در خصوص لفظ «اتحادیه ابلهان» باید بگویم چرا که نه؟
مگر بلاهت چیزی غیر از این است که تحمل شنیدن نظر منتقد را نداشته باشی؟ بلاهت مگر چیزی غیر از این است که جشنواره ای را با رانت دولتی و مدعای روشنفکری برگزار کنی و آن را به یک دورهمی تقلیل بدهی؟
به قول یکی از دوستان همین کارگاه آقای پوریا چنان خلوت بود که بعد از یک ساعت و نیم تاخیر در گروه های فرهنگی-ادبی پیام می فرستادند: دوستان تشریف بیاورید، شام هم در خدمت هستیم!
به بهانه شام می خواستند کارگاه را شلوغ کنند تا عکس هایشان را بگیرند.
به نظرم کسانی که نقد به این کوچکی را بر نمی تابند حکما در مجموعه «اتحادیه ابلهان» قرار می گیرند.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

گفتگو با علی برزگر، مسئول جمعیت امام علی بوشهر
نام جمعیت امام علی را همۂ ما حداقل یک بار شنیده ایم. دیدن هر روزۂ کودکان کار بر سر چهار راه ها یا در پارک ها باعث شده کمابیش با نام این تشکل مردم نهاد و فعالیت هایش آشنایی نسبی داشته باشیم. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
محمدرضا فولادی
اصلاح طلبی پیش رونده یا تدریجی
علی آتشی
آوار اندیشه های شریعتی برای ما
داوید لوبروتون
انسان شناسی رنج ودرد
حمید موذنی
جهان در گیر ودار یک حرف
محمدرضا فولادی
اصلاح طلبی در عصر پسا هاشمی
شهلا اعزازی
شکل نوین خانواده
آرشیو