ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

وظیفه‌خواری به جای سیاست


۱. دو روز پیش، سی‌ام اردیبهشت، سخنگوی قوه‌‌ قضاییه در نشست خبری خود گفت: «اقای محمد عزیزی، فرزند کتابعلی، نماینده مجلس شورای اسلامی به جرم معاونت در اخلال نظام توزیعی خودرو ، محکوم شده است به ۶۱ماه حبس تعزیری…»

و این قسمتی از نطقِ چندماه پیش محمد عزیزی، نماینده‌ی ابهر در صحن علنی مجلس شورای اسلامی‌ست:
«مردم بزرگوار ایرانِ اسلامی، بدانید ما چهل سال است در تحریم هستیم، چهل سال است بخاطر عقایدمان و اسلامیت‌مان تحت فشار هستیم اما جمهوری اسلامی ایران همواره پایدار و پاینده بوده و از این به بعد هم خواهد بود. نمایندگان محترم، ما عزت‌مان را به ذلت تبدیل نخواهیم کرد. دوستانِ گرامی باید قبول کنیم وضعیت اقتصادی وضعیتِ مناسبی نیست. حال اقتصاد این روزها خوب نیست، بازار ارز آشفته است، بازار مسکن آشفته است، بازار خودرو افتضاح است. به کجا می‌رویم؟ ارگان‌های نظارتی چه می‌کنند؟
سازمان تعزیرات حکومتی برای میوه‌فروش و بقال بخاطر گران‌فروشی و احتکار جریمه‌های قابل توجهی و حتی پلمپ اعمال می‌کنند.
اما آیا در بحث خودرو و عدم ارائه خودرو به بازار توسط خودروسازها که باعث ایجاد بازار سیاه گردید ورودی کردند؟»

دیروز سی‌و‌یکم اردی‌بهشت نیز در جریان دادگاه فساد نیشکر هفت‌تپه مشخص شد امید ولدبیگی، مدیرعامل این مجموعه علاوه بر هزینه سفر خارجی استان‌دار خوزستان و خانواده‌اش، مبلغ ۲۰۰هزار دلار در اختیار همسر استان‌دار قرار داده است. هرچند این مبلغ در مقابل رقم ۱.۵میلیارد دلاری (۲۵هزار میلیارد تومان) کل پرونده ناچیز است، اما به واسطه ورود استاندار به این مسئله حاشیه‌های بسیاری داشت.
مشخص نیست تا پایانِ امروز کدام پرونده فساد افشا شود یا کدام مسئول یا همسرش به حبس محکوم شوند.

۲. فرانسیس فوکویاما در کتابِ نظم و زوال سیاسی، در فصل۱۴ام، جایی که به بحث نیجریه و روند توسعه‌ی این کشور می‌پردازد، وقتی می‌خواهد توضیح دهد که چرا با وجود ۴۰۰میلیارد دلار درآمد نفتی در طی چند دهه، جمعیت فقیر این کشور بیش از پیش شده است اصطلاحی از ریچارد جوزف وام می‌گیرد به نام «وظیفه‌‌خواری»
وظیفه‌خواری ترکیب خطرناکی‌ است از رانت‌جویی، حامی‌پروری و قومیت. حکومت به‌خاطر وجود نفت و کنترل همه‌جانبه بر منابع ملی و بازارهای مختلف، از املاک و مستغلات گرفته تا معادن و صنایع، به درآمدهای رانتی ثابتی دسترسی دارد و نخبگان این رانت‌ها را میان خود تقسیم می‌کنند.
فوکویاما در توضیح دلیل ماندگاری این وضعیت مدعی است «روابط میان مردم عادی از طریق شبکه‌های حامی‌پرور تحت کنترل نخبگان تنظیم می‌شود، نخبگانی که صرفا برای بسیج حامیان خود در انتخابات بعدی یارانه‌ها و امتیازات را توزیع می‌کنند.»

۳. سیاست در ایران نیز به قسمی وظیفه‌خواری بدل شده است. نمایندگان مجلس، استان‌داری‌ها و اعضای شوراهای شهر، با توزیع قدرت و امتیازات میان حامیان خود در تلاش‌اند قدرت اقتصادی خود را برای حفظ خودشان در صحنه سیاسی تثبیت کنند. اعضای شورای شهر با کنترل همه‌جانبه‌شان نسبت به شهر و سپردن پروژه‌ها‌ی عمرانی به پیمانکارهای نزدیک به خودشان، مسئولان استانداری با عزل و نصب مدیران اداره‌ها و تخصیص بودجه‌ به مدیران حامی‌شان، و نمایندگان مجلس نیز با گرفتن اعتبارات و دخالت در حوزه‌های انتخابی‌شان تلاش می‌کنند منافع و جایگاه خود را تثبیت کنند.
این شکل از سیاست‌ورزی بیش از آن‌که به فکر خیر جمعی و مصلحت عمومی باشد، شبیه به اداره گروه‌های مافیایی است که به فکر رساندن خیر حداکثری به گروهی محدودند.
حتی تعریفِ سیاست نیز در این مسیر تغییر کرده است و برای همگان، حتی مردم عادی، سیاست‌مداری خوب است که نفوذ و لابی گسترده‌ای در ساختِ قدرت داشته است، معاون وزیر را بشناسد یا نسبتی فامیلی با چهره‌ای مذهبی یا نظامی داشته باشد.
این شبکه‌ی غیر رسمی قدرت آن‌چنان همه‌جا گسترده است که فضایی به سیاست‌ورزی واقعی نمی‌دهد. اخلاق مبتنی بر تعهد نیز در این وضعیت اثری سینرژیک (هم‌افزا) دارد و به سیاست‌مداران یاد می‌دهد برای پیشرفت در این شبکه‌ی غیررسمی خصیصه‌ای به خود اضافه کنند، از تغییر زبان و واژه‌هایی که به کار می‌گیرند گرفته تا لباس‌هایی که می‌پوشند. همه و همه در خدمت آن که خود را متعهد نشان دهند و راه ورود خود را به شبکه‌ی قدرت هموار کنند.

۴. نتیجه‌ای چنین شکلی از سیاست‌ورزی چیزی غیر از این باشد، جای تعجب دارد. نماینده‌ی مجلسی که تا دیروز از عزت و اقتدار می‌گفت و خواهان نظارت ارگان‌های مربوطه بود، از روزنامه‌نگاری(محمد مساعد) که به دنبال افشای پرونده فساد بود شکایت کرد و همزمان با حفظِ ظاهرِ متعهد، راهش را برای رسیدن به قدرت هموار می‌کرد. همین مورد آینه‌ی تمام نمایی است از وضعیتی که گرفتار آن هستیم.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آرشیو