ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

بهروزی:هیچ مقامی حق توهین ندارد

سرویس اجتماعی جامعه: در ادامه نظرخواهی های سایت جامعه در حوزه های مختلف، اینبار به یک مسئله اجتماعی خواهیم پرداخت. در هفنته اخیر یکی از اعضای شورای شهر با انتشار یادداشتی خبرساز شد. این یادداشت فارغ از تحلیل هایی که در مورد آن وجود دارد زمینه ای شد تا به “لمپنیسم” در سطحی وسیعی پرداخته شود. کمپینی با نام ” من لمپن نیستم” توسط فعالان اجتماعی مورد اتهام راه اندازی و یادداشت ها و بیانیه های مختلف نیز منتشر شد.

سوالاتی را در خصوص یادداشت خبرساز و همچنین عملکرد فعالان اجتماعی بوشهر و…با روزنامه نگاران، فعالان اجتماعی، تحلیگران اجتماعی و… مطرح نموده ایم.

۱. یکی از اعضای شورای شهر بوشهر ، در یک مقاله منتشر شده ، فعالین اجتماعی( مدنی) بوشهر را لمپن توصیف کرده است. به نظر شما این رخداد از جانب یک عضو شورا به فعالین اجتماعی صحیح است یا اینکه نظری دیگر دارید؟

۲. عملکرد فعالین اجتماعی بوشهر را چگونه ارزیابی می کنید؟
۳. به نظر شما فعالین اجتماعی  نسبت به مقاله عضو شورای شهر بوشهر بایست چه موضعی بگیرند؟

الهام بهروزی

روزنامه نگار

۱. جامعه‌ای که شهروندان مطالبه‌گر و آگاه به حقوق شهروندی دارد، بدون‌شک در مسیر رشد و توسعه قرار گرفته است و این‌که متاسفانه عضو شورای اسلامی شهر بوشهر فعالان اجتماعی را لمپن خوانده، اصلا جالب و خوشایند نیست، طبقه ماده ۹ بند ب منشور حقوق شهروندی، هیچ مقامی حق توهین به شهروندی را ندارد. بنابراین انتساب این‌گونه عنوان‌ها و لمپن خواندن فعالان اجتماعی صورت قشنگی ندارد و نباید شاهد رفتارهای این‌چنینی در جامعه باشیم. شهروندان این حق را دارند که آزادانه حقوق طبیعی، آموزشی، بهداشتی، رفاهی و … خود را پیگیر باشند و هر زمان که متوجه شوند که مسوولان و متولیان امر در حوزه کاری خود کوتاهی و اهمال می‌کنند، این حق را دارند که حقوق طبیعی و بحق خود را مطالبه کنند. به اعتقاد من، اگر جامعه‌ای شهروندانی فعال و آگاه داشته باشد بسیاری از مفسده‌ها و اهمال‌کاری‌ها از آن جامعه رخت برمی‌بندد.

۲. در این مدتی که شاهد فعالیت فعالان اجتماعی هستیم، حرکت خوبی را شروع کرده‌اند منتها نقدی که بر این فعالان وارد است تنها به یک یا چند ارگان خاص اکتفا نکنند، زیرا این مساله با گذر زمان شخصی می‌شود، بلکه آنها باید بکوشند دست روی مواردی بگذارند که نیاز جامعه فعلی است و مسوولان به آن معضلات و مشکلات بی‌اهمیت هستند. هم بخش دولتی و هم بخش خصوصی را مورد واکاوی قرار بدهند و دردها و مشکلاتی را پیگیری کنند که منافع عموم مردم در آن مطرح باشد نه منافع شخصی. فعالان اجتماعی استان بوشهر دغدغه‌مند هستند ولی گاه شتابزده پیش می‌روند که این مساله روی نتیجه مطالبات آنها نتیجه معکوس می‌گذارد. پس باید آگاهانه، به‌دور از هر گونه رفتار قلدرمآبانه و با ادبیاتی کاملا مناسب و مودبانه مطالبات خود را دنبال کنند.

۳. در این خصوص به نظر من با برگزاری یک نشست خصوصی مطالبه خود را از عضوی که آنها را لمپن خوانده به‌صورت شفاف و روشن و به‌دور از هرگونه عصبانیتی تقاضا کنند و دلایل این‌که چرا آنها را لمپن خوانده، جویا شوند چون گاه سوءتفاهم‌ها باعث می‌شود افراد موضع‌های شدیدی علیه هم بگیرند. امروز با گفت‌وگو هر نبایدی می‌تواند باید و هر ناممکنی ممکن شود، نمونه بارز آن برجام است که با گفت‌وگو محقق شد. در پایان اضافه می‌کنم که روحیه مطالبه‌گری باید در اجتماع تقویت بشود و رسانه‌ها هم در این میان باید همراهان خوبی برای فعالان اجتماعی باشند و فضای جامعه را برای ورود فعالان و دغدغه‌مندان اجتماعی و مدنی آماده کنیم، چراکه مردم هر چه بیشتر پیگیر حقوق شهروندی خود شامل حقوق آموزشی، بهداشتی، رفاهی و… باشند، مسوولان جدی‌تر در راستای تحقق وظایف خود گام برمی‌دارند که این امر به رشد و توسعه جامعه سرعت می‌دهد.

نظرات

تیتردو

حمید موذنی
غزال ساکی /روزنامه‌نگار “عظمت یک ملت و پیشرفت اخلاقیش را می‌توان از روی رفتارش با حیوانات قضاوت کرد.” این جمله گاندی درباره رفتار با حیوانات و اشاره‌اش به عظمت وجودی انسان، ما را وامی‌دارد تا به جامعه و محیطی که در آن زیست می‌کنیم، نگاه ویژه‌ای داشته باشیم؛ چرا که طبق این تعریف میزان مدنیت […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
آرشیو