ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

مصطفی مهرآیین
جمهوری اسلامی با جامعه چه کرده است؟


۱.در چهل سال گذشته نظام سیاسی جمهوری اسلامی چهار سیاست غلط را در برخورد با جامعه در پیش گرفته و با اصرار بر انجام آنها خود و جامعه را با خطر فروپاشی اجتماعی روبرو ساخته است.

۲.جمهوری اسلامی با اعلام دایمی وجود “وضعیت اضطراری”، به طور ثابت قانون را در جامعه تعلیق کرده و باعث خلق “حیات برهنه”در جامعه شده است.حیات برهنه نوعی از زندگی است که در آن شهروندان یک جامعه تبدیل به “هومو ساکر” یا همان “قربانیان بی دفاع” می شوند و نظام سیاسی آنها را در معرض خطر مرگ قرار می دهد.

۳.جمهوری اسلامی در چهل سال گذشته با از بین بردن همه میانجی های اجتماعی همچون مطبوعات،احزاب،سندیکاها،اتحادیه ها،صنوف،و….هر گونه نهاد واسط میان خود و جامعه را از بین برده و از این طریق جامعه را به سمت و سویی سوق داده که جز از طریق خیابان و شورش خیابانی قادر به اعلان دیدگاه های خود به نظام سیاسی نیست.

۴.نظام سیاسی جمهوری اسلامی با از بین بردن آزادی بیان و تک صدا کردن جامعه،زبان به عنوان مهمترین راه دسترسی مردم به جامعه و خود را تبدیل به پدیده ای تک صدا کرده که از دل آن فقط انسان های خشن و ناتوان از گفتگو خلق می شوند. ازاینرو،تک صدا کردن واژگان زبانی، مردم ما را از میانه روی رفتاری دور کرده و آنها را ناتوان از گفتگو ساخته است.

۵.نظام سیاسی جمهوری اسلامی با اعمال سیاست سرکوب در جامعه روان مردم را انباشته از درد و رنج های ناگفته ساخته و از این طریق میزان لطافت روانی جامعه را به صفر رسانده است.مردم ما مردمانی تروما زده هستند که دیگر نه قادر به تحمل بار روانی خود هستند و نه قادر به انتقال آن به دیگران می باشند.

۶.دنبال کردن سیاست آزادی بیان،اعطا آزادی روانی به جامعه،احیا نهادهای واسط اجتماعی و از بین بردن وضعیت اضطراری و حکومت نظامی تنها راه کارهای نظام جمهوری اسلامی برای احیا خود و جامعه می باشد و گرنه انقلاب در راه است

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

در حوزه دشتي و تنگستان
سرویس خبر جامعه آنلاین: عصر امروز محمدحسین بکمی در گفتگو با جامعه آنلاین خبر اعلام نامزدی اش برای انتخابات مجلس را تایید کرد. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
آرشیو