ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

غزل پیشرو و جای خالی جلال حسین پور

این روزها وقتی که قدم می زنید یا رانندگی می کنید حتما نگاهتان به بیلبوردهای زرد رنگ در سطح شهر می افتد.

سومین دوسالانه ملی جایزه ادبی بوشهر در حال برگزاری است و در این زمانه که از در و دیوار شهر ناامیدی یا فیلم های سینمایی مبتذل بیرون می زند؛ برگزاری برنامه های فرهنگی این چنینی جای شکر دارد.

دیشب افتتاحیه این مراسم ۵روزه در آمفی تئاتر اداره تامین اجتماعی برگزار شد. در میان افرادی که در جلسه حضور داشتند، دکتر رضا معتمد، حسین باقری و چند نفر دیگر برای من چهره هایی آشنا بودند. در ابتدای جلسه فتوکلیپی از زنده یاد حسین جلال پور پخش شد و بعد از آن دکتر صادقی پناه بحث خود را درباره «غزل پیشرو ایران» ارائه دادند.

صادقی پناه بحث خود را با پرسشی در رابطه با «قالب غزل» و «شعر کلاسیک» شروع کرد. آیا در قالب غزل فقط می‌توانیم شعر کلاسیک بگوییم؟ آیا غزل تنها مخصوص شعر قدیم است؟
به تبع پاسخ صادقی پناه منفی بود. وی با بررسی مولفه های اصلی شعر کلاسیک نشان داد که غزل معاصر ملزومات شعر کلاسیک را شکسته است و در قالب غزل شعری مدرن می سراید.
مولفه های شعر کلاسیک از نظر صادقی پناه ۴مورد بودند.
۱.تلفیق کردن احساس و اندیشه: که البته نیاز هر شعری است، کلاسیک و مدرن نمی شناسد.
۲.تمرکزگرایی در شعر کلاسیک: صادقی پناه مدعی بود غزل امروز مانند گذشته نیست که شاعر از ابتدا تا انتها در پی بیان یک مفهوم باشد، بلکه با ذکر نمونه هایی نشان داد غزل امروز اِپیزود اِپیزود سروده می‌شود. یعنی در هر بیت موضوع جداگانه ای مطرح می‌شود.
۳.کنایه: از ارکان اصلی شعر قدیمی و کلاسیک ماست، شاعران ما همیشه در پرده سخن می گفتند. رعایت ادب می‌کردند یا منظور خود را در لفافه و رِندانه به سمع مخاطب خود می رسانند. اما به زعم صادقی پناه غزل امروز از عنصر کنایه خالی شده است. شاعر مستقیم و با صراحت معضلات اجتماعی و حرف هایش را بیان می‌کند.
۴.وابستگی شدید به تشبیه و استعاره: همانطور که می دانید این دو اساس شعر کلاسیک هستند. صادقی پناه باز هم معتقد بود در غزل امروز به آن شکل قدیمی استعاره و تشبیه نداریم، بلکه آن ها را از نظر قواعد و تکنیکی تغییر داده ایم و کمتر استفاده کرده ایم.

برآیند سخنان وی حاکی از این بود که غزل تنها برای سرودن شعر کلاسیک نیست. غزل امروز مولفه های شعر کلاسیک را کنار گذاشته است و حسین جلال پور از کسانی بود که این کار را به بهترین شکل ممکن انجام می‌داد.

صادقی پناه در قسمت دوم صحبت هایش به «آوانگاردیسم» پرداخت.
به زعم وی، آوانگاردیسم، نه مکتب ادبی مثل «رئالیسم» و «سوررئالیسم» است نه جنبش ادبی مثل «مدرنیسم» یا «پست مدرنیسم»
شاعرِ آوانگارد مثل طلایه دار لشکر است که به جلو می رود. آوانگاردیسم نوعی عصیانگری است در برابر نُرم های رایج در هر زمان. بر اساس این تعریف دینامیک، هر جنبش هنری نوعی حرکت آوانگارد در مقابل نُرم های پیش از خود بوده است. می توانیم سعدی، نیما و شاملو را آوانگاردهای زمان خودشان بدانیم و روزی هم می افرادی بخاطر شکستن نُرم های شاملو و نیما آوانگارد زمانه خودشان می شوند.
و جایگاه حسین جلال پور در این جا تعریف می شود. در پیشگام بودنش در تغییر زبان غزل معاصر. جلال پور با کارهایش نقش مهمی در پیشبرد غزل معاصر ایران داشته است.
از جمله شاخصه های آوانگارد در شعر جلال پور می توان به موارد زیر اشاره کرد:
۱.تمایز در استفاده از ارایه تشخیص
۲. ساختارشکنی در فرم بیرونی
۳.بداعت در آشنایی زدایی
۴. سیالیت در فضا و زمان

سخنان صادقی پناه، اغلب افراد حاضر در جلسه را که مخاطبِ عام شعر و ادبیات بودند متوجه جنبه های تکنیکی نقد شعر و اهمیت حسین جلال پور کرد.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
آرشیو