ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

غزل پیشرو و جای خالی جلال حسین پور

این روزها وقتی که قدم می زنید یا رانندگی می کنید حتما نگاهتان به بیلبوردهای زرد رنگ در سطح شهر می افتد.

سومین دوسالانه ملی جایزه ادبی بوشهر در حال برگزاری است و در این زمانه که از در و دیوار شهر ناامیدی یا فیلم های سینمایی مبتذل بیرون می زند؛ برگزاری برنامه های فرهنگی این چنینی جای شکر دارد.

دیشب افتتاحیه این مراسم ۵روزه در آمفی تئاتر اداره تامین اجتماعی برگزار شد. در میان افرادی که در جلسه حضور داشتند، دکتر رضا معتمد، حسین باقری و چند نفر دیگر برای من چهره هایی آشنا بودند. در ابتدای جلسه فتوکلیپی از زنده یاد حسین جلال پور پخش شد و بعد از آن دکتر صادقی پناه بحث خود را درباره «غزل پیشرو ایران» ارائه دادند.

صادقی پناه بحث خود را با پرسشی در رابطه با «قالب غزل» و «شعر کلاسیک» شروع کرد. آیا در قالب غزل فقط می‌توانیم شعر کلاسیک بگوییم؟ آیا غزل تنها مخصوص شعر قدیم است؟
به تبع پاسخ صادقی پناه منفی بود. وی با بررسی مولفه های اصلی شعر کلاسیک نشان داد که غزل معاصر ملزومات شعر کلاسیک را شکسته است و در قالب غزل شعری مدرن می سراید.
مولفه های شعر کلاسیک از نظر صادقی پناه ۴مورد بودند.
۱.تلفیق کردن احساس و اندیشه: که البته نیاز هر شعری است، کلاسیک و مدرن نمی شناسد.
۲.تمرکزگرایی در شعر کلاسیک: صادقی پناه مدعی بود غزل امروز مانند گذشته نیست که شاعر از ابتدا تا انتها در پی بیان یک مفهوم باشد، بلکه با ذکر نمونه هایی نشان داد غزل امروز اِپیزود اِپیزود سروده می‌شود. یعنی در هر بیت موضوع جداگانه ای مطرح می‌شود.
۳.کنایه: از ارکان اصلی شعر قدیمی و کلاسیک ماست، شاعران ما همیشه در پرده سخن می گفتند. رعایت ادب می‌کردند یا منظور خود را در لفافه و رِندانه به سمع مخاطب خود می رسانند. اما به زعم صادقی پناه غزل امروز از عنصر کنایه خالی شده است. شاعر مستقیم و با صراحت معضلات اجتماعی و حرف هایش را بیان می‌کند.
۴.وابستگی شدید به تشبیه و استعاره: همانطور که می دانید این دو اساس شعر کلاسیک هستند. صادقی پناه باز هم معتقد بود در غزل امروز به آن شکل قدیمی استعاره و تشبیه نداریم، بلکه آن ها را از نظر قواعد و تکنیکی تغییر داده ایم و کمتر استفاده کرده ایم.

برآیند سخنان وی حاکی از این بود که غزل تنها برای سرودن شعر کلاسیک نیست. غزل امروز مولفه های شعر کلاسیک را کنار گذاشته است و حسین جلال پور از کسانی بود که این کار را به بهترین شکل ممکن انجام می‌داد.

صادقی پناه در قسمت دوم صحبت هایش به «آوانگاردیسم» پرداخت.
به زعم وی، آوانگاردیسم، نه مکتب ادبی مثل «رئالیسم» و «سوررئالیسم» است نه جنبش ادبی مثل «مدرنیسم» یا «پست مدرنیسم»
شاعرِ آوانگارد مثل طلایه دار لشکر است که به جلو می رود. آوانگاردیسم نوعی عصیانگری است در برابر نُرم های رایج در هر زمان. بر اساس این تعریف دینامیک، هر جنبش هنری نوعی حرکت آوانگارد در مقابل نُرم های پیش از خود بوده است. می توانیم سعدی، نیما و شاملو را آوانگاردهای زمان خودشان بدانیم و روزی هم می افرادی بخاطر شکستن نُرم های شاملو و نیما آوانگارد زمانه خودشان می شوند.
و جایگاه حسین جلال پور در این جا تعریف می شود. در پیشگام بودنش در تغییر زبان غزل معاصر. جلال پور با کارهایش نقش مهمی در پیشبرد غزل معاصر ایران داشته است.
از جمله شاخصه های آوانگارد در شعر جلال پور می توان به موارد زیر اشاره کرد:
۱.تمایز در استفاده از ارایه تشخیص
۲. ساختارشکنی در فرم بیرونی
۳.بداعت در آشنایی زدایی
۴. سیالیت در فضا و زمان

سخنان صادقی پناه، اغلب افراد حاضر در جلسه را که مخاطبِ عام شعر و ادبیات بودند متوجه جنبه های تکنیکی نقد شعر و اهمیت حسین جلال پور کرد.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

جنوب استانها ؛
۱۲۰میلیارد دلار درامد چهارساله، قطب اقتصادی ایران و تنها یک صندلی سبز در بهارستان !!! ثروتی که پایه و اساس قدرت نیست. محمود منصوری خبرنگار و فعال سیاسی امروز حرف اول را در حوزه های مهم اقتصادی، استراتژیک ، پتانسیل ها و حتی نظامی حوزه ی جنوبی استان بوشهر که شامل شهرستان های جم، دیر، […]
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو