ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

زهرا رضایی طرهانی
نگاهی به کتاب «طعم نهنگ» اثر محمود بدیه


هر زمان‌ که‌ تصمیم به خواندن کتاب گرفته و آن را در دست می‌گیرم، ابتدا به جلد کتاب و طرح آن، سپس پشت جلد کتاب و چکیده‌ای که به انتخاب نویسنده، پشت جلد چاپ شده، نگاه می‌اندازم. نویسنده ممکن است آشنا و یا با من کیلومترها فاصله داشته باشد. کتاب را باز و شناسۀ کتاب را می‌خوانم که با ناشر، طراح جلد و ویراستار آشنا شوم و بعد خواندن کتاب را شروع می‌کنم.

کتابی که در دست گرفته‌ام «طعم نهنگ» نام دارد و نویسنده‌اش آقای محمود بدیه است که از ایشان به نیکی شنیده‌ام و تصویرشان را در فضای مجازی دیدم و به یاد نمی‌آورم که در محافل ادبی با ایشان دیداری داشتم.
طرح جلد با زمینه‌ای که گویا نقش سفره است و بشقابی که در سمتی از آن تصویر یک زن و در سمت دیگر آن تصویر یک مرد قرار دارد و طرح وسط بشقاب دو نهنگ بر گرفته از طرح تکامل است، مشاهده می‌کنم. قاشق روی صورت زن، چنگال روی صورت مرد، تاریکی صورت مرد و روشنی صورت زن، ناخودآگاه مرا به فکر خشونت علیه زنان می‌اندازد و به طرح می‌اندیشم که البته برداشتی کاملاً شخصی از طرف من است و بشقابی که در سمتی از آن تصویر یک زن و در سمت دیگر آن تصویر یک مرد قرار دارد و طرح وسط بشقاب دو نهنگ بر گرفته از طرح تکامل است، مشاهده می‌کنم. عنوان کتاب را در ابتدا به طعم نهنگ خواندم به دلیل نوع نوشتاری که غلط انداز بود که با کمی دقت و سؤال از دوستی، متوجه شدم طعم نهنگ عنوان کتاب است.

به سراغ داستان می‌روم، تل عاشقون، که از قوی‌ترین داستان‌های کتاب است، و فکر می‌کنم که اگر سال‌ها در بوشهر نبودم کلمۀ تل را بدون گذاشتن ضمه چگونه می‌خواندم و اگر مخاطب در جایی دور از بوشهر سکونت داشته باشد این کلمه را با سه حرکت ضمه، فتحه و کسره می‌خواند که هر کدام معنای خاص خودشان را دارند و به پی نوشت فکر کردم که در این کتاب جایش خالی است. هر چه در داستان پیش می‌روم لزوم پی نوشت را بیشتر احساس می‌کنم.
پی نوشت که با علامت اختصاری پ.ن شناخته می‌شود در پایان پیکرۀ اصلی یک نوشتار و یا نامه می‌آید. گاهی در زیر صفحه و گاه در پایان کتاب، پی نوشت را می‌توانی بخوانی که خواننده را با اصطلاحات و کلمات و حتی تاریخ بیشتر آشنا می‌کند و شما با خواندن آن متن را بهتر درک می‌کنی و با داستان پیش می‌روی. گاهی در برخی از کتاب‌هایی که مطالعه کرده‌ام، پی نوشت بیشتر از متن اصلی است.

در کتاب طعم نهنگ جا داشت برای کلماتی چون تل عاشقون، رش موج، مری، تخصیر و کلماتی که بومی بودند، پی نوشتی، نوشته می‌شد.

کتاب مختص یک شهر یا افراد خاص نیست و مخاطب عام دارد و حتی در تهران به چاپ رسیده و لزوم پی نوشت عیان است.

رد پای داستان زنده‌یاد صادق چوبک با داستان «چرا دریا طوفانی شد؟» کاملاً مشهود است و به نظر می‌آید در مورد نویسنده یعنی صادق چوبک، بی‌مهری شده چون حداقل در پی نوشت بایستی از ایشان یاد می‌شد.

دیالوگ‌های زاغی و مری ضعیف و تکراری بود و آنچنان به شخصیت پردازیشان توجه نشده و توصیف بیشتری از مری و زاغی می‌شد بر روی صخره انجام داد.
رد پای باد، تاریکی و سایه هم گام به گام در صفحات مشاهده می‌شد.

نویسنده در داستان، گاه زمان را فراموش می‌کند در ابتدای داستان مری و زاغی از موبایل حرف می‌زنند و در زمان ازدواج از افتتاح بیست سالۀ رادیو سخن به میان می‌آید، رادیویی که در زمان نوجوانی مری و زاغی از مرز هشتاد سالگی گذشته است.
جا داشت به شخصیت زاغی و مری بیشتر پرداخته می‌شد و ما در چند صفحه شاهد نوجوانی و وصل به ازدواج و بچه‌دار شدن ایشان نمی‌شدیم.
در داستان طعم نهنگ دیالوگ‌های پروین و تهرانی بسیار تکراری است. فضا بوی خون، بوی گند و بوی رنج می‌دهد که در اینجا بایستی باز هم بیشتر پرداخته می‌شد. با توجه به کشاندن آن‌ها به فرهنگ و جامعه و روشنفکر، پایان داستان یک سؤال پیش می‌آید که چه شد؟

در داستان‌ها از هملت، اپیکور، هملت هاینر مولر سخن به میان آمد که در پی نوشت نیاز به توضیح بود.

در یکی از داستان‌ها از شعری استفاده شده که شاعرش معلوم نیست؟ آیا نویسنده شعر را سراییده است؟

غلط‌های املایی هم مشهود بود که نیاز به اصلاحات دارد مانند لوت که لوط صحیح است و کلمۀ خورد بایستی خرد نوشته می‌شد که نیاز به بازبینی دارد.
و سخن پایان، سپاس از آقای بدیه که می‌نویسد. هر کس قلم به دست دارد گرانقدر است.

خوشحالم این کتاب را خواندم و به نوشتن وادار شدم.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

در حوزه دشتي و تنگستان
سرویس خبر جامعه آنلاین: عصر امروز محمدحسین بکمی در گفتگو با جامعه آنلاین خبر اعلام نامزدی اش برای انتخابات مجلس را تایید کرد. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
آرشیو