ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

روزنامه نگاران استان روحیه مطالبه گری ندارند

سودابه زیارتی : اغلب رسانه‌های استان در بحث نوشتن خبر قوی، پویا و فعال هستند به صورتیکه اغلب روابط عمومی‌های استان نیازی به نوشتن اخبار ندارند.

اما آنچه مسلم است، عدم روحیه مطالبه‌گری روزنامه‌نگاران استان است و دلایل مختلفی هم می‌تواند داشته باشد.

روزنامه نگاران استان روحیه مطالبه گری ندارند
۱٫ وضعیت روزنامه‌نگاری بوشهر را چگونه می‌بینید؟ نقاط قوت و ضعف. روزنامه‌نگاری‌ در بوشهرچیست؟

نبض حیات اجتماعی رسانه‌ها در استان به‌شدت کند شده است. اگر فعالیت رسانه‌ای را به حوزه‌های خبرنویسی، مصاحبه، گزارش‌نویسی، نوشتن یادداشت و مقالات ژورنالیستی دسته‌بندی کنیم، در برخی از این دسته‌ها که بسیار هم اهمیت دارند، به‌شدت ضعیف هستیم و البته در برخی نیز به‌شدت قوی. به‌عنوان مثال اغلب رسانه‌های استان در بحث نوشتن خبر قوی، پویا و فعال هستند به صورتیکه اغلب روابط عمومی‌های استان نیازی به نوشتن اخبار ندارند. اما آنچه مسلم است، عدم روحیه مطالبه‌گری روزنامه‌نگاران استان است و دلایل مختلفی هم می‌تواند داشته باشد. تعدد سایت‌های خبری در استان بوشهر و رشد قارچ‌گونه آنها و طبیعتا عدم به‌کارگیری نیروهای متعهد و متخصص در زمینه خبرنگاری و ژورنالیستی، عدم آگاه‌سازی، عدم به‌روز نمودن اطلاعات خود و افکار عمومی و حتی فرهنگ‌سازی در حوزه‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و …که از شاخصه‌های مهم روزنامه‌نگاری بوده و به تفکر و دید عمومی جامعه قدرت و جهت می‌دهد و یکی از نقش‌های پررنگ رسانه‌ها است، از جمله نقاط ضعف رسانه‌هاست.
نقاط قوت رسانه‌های استان، تنها در چند نشریه و پایگاه خبری و یک یا دو خبرگزاری به‌خصوص خلاصه می‌شود که اگر نگوئیم کاملا حرفه‌ای اما با رصدکردن مطالب و گزارش‌های آنها می‌توان این رسانه‌ها را در مسیری دانست که به شاخصه‌های یک رسانه حرفه‌ای نزدیک هستند.

٢. کار خبرنگاران بوشهر را چگونه می‌بینید؟ آیا استقلال خبرنگاران در برابر سردبیران و مدیران مسئول وجود دارد؟

به بخش اول این سئوال در پرسش اول پاسخ دادم. اما درباره بخش دوم باید بگویم اگر خبرنگار متوجه نباشد یا نداند که استقلال در نوشتن یکی از شاخصه‌های جدانشدنی حرفه خبرنگاری و ژورنالیستی است و درواقع به‌نوعی تعهدی است که باید از همین راه به مردم و مخاطبانش داشته باشد، قابل اعتماد و تاثیرگذار هم نخواهد بود. بنابراین در همان ابتدای ورود به این حرفه باید با سردبیران و یا مدیرمسوولانی همکار شود که آنها نیز به این استقلال صحّه گذاشته و به آن متعهد باشند.

٣. نشریات و سایت‌های بوشهر چقدر مستقل و آزاد کار می‌کنند؟

بسیار کم و این‌هم دلایل متفاوتی می‌تواند داشته باشد. از شرایط نامناسب اقتصادی گرفته تا تلاش برای متصل ماندن به صاحبان قدرت و حکومت و… . اصولا ما در کشور کمتر رسانه‌ای را می‌بینیم که مستقل باشد. درواقع می‌توان گفت تا زمانی که رسانه برای رفع نیازهای مالی و اقتصادی خود، وابسته به تبلیغات تجاری و یارانه‌های دولتی است در قید و بند راس قدرت سیاسی قرار می‌گیرد. بنابراین رسانه مستقل یا به‌طور کلی وجود ندارد و یا اگر هم زمانی در همان ابتدا به شکلی مستقل وارد عرصه رسانه‌ای شود، فعالیتش تداوم نخواهد داشت اگر از تامین هزینه‌های جاری خود بر نیاید و یا هدفش اتصال به قدرت و حکومت باشد.

۴. اخلاق حرفه‌ای روزنامه‌نگاری در بوشهر چه جایگاهی دارد؟ کادو‌گرفتن روزنامه‌نگاران وجه مثبتی دارد یا خیر؟

سوال خوبی است و البته پاسخ آن بسیار طولانی! در یکی از سایت‌های اینترنتی مقاله‌ای را در باب اخلاق حرفه‌ای در روزنامه‌نگاری می‌خواندم که حدود ۳۶ مورد از ویژگی‌های روزنامه‌نگاران حرفه‌ای در آن نام برده شده بود. من ۱۰ مورد آن را انتخاب می‌کنم:
۱- بر اساس قول و قراری که با فرد گفت‌وگوشونده گذاشته است عمل می‌کند و «اطلاعات شخصی» دریافت شده از سوی وی را برخلاف میل او استفاده نمی‌کند و بدون اجازه آن را در اختیار فردی دیگر نمی‌گذارد (صد البته حفظ این اطلاعات تنها تا زمانی ضرورت دارد که در پیوند با اطلاعات یادشده، اصل حقوق بشر و منافع مردم زیر پا گذاشته نشود).
۲- او خارج از نفع شخصی حرکت می‌کند.
۳- انتقادپذیر است.
۴- توانایی شناخت، تشخیص و همچنین درک شرایط متفاوت، ازجمله درک درد و رنج دیگران را دارد.
۵- برای تغییر در دیدگاه و پذیرش اندیشه‌های جدید، ذهنی انعطاف‌پذیر دارد. او به این ترتیب راه را برای شفاف شدن موضوع در اذهان عمومی باز می‌گذارد.
۶-روزنامه‌نگاری محل تسویه‌حساب‌های شخصی و عقیدتی و مزخرف‌گویی نیست.
۷- پیشداوری‌های خود را هنگام نگارش یک گزارش کنترل می‌کند و تلاش می‌کند تا از آن فاصله بگیرد. به عبارت دیگر خبرنگار حرفه‌ای از قضاوت بدون اطلاعات و آگاهی پرهیز می‌کند.
۸- از توهین «فکورانه» به خواننده پرهیز می‌کند.
۹- با نگاهی به دور از تبعیض به منافع عمومی می‌اندیشد. پس لازم است این اولویت در روابط او با شبکه دوستان، کارشناسان، موسسه‌ها، مراکز و گرایش‌های مختلف سیاسی – اجتماعی همواره در نظر گرفته شود.
۱۰- روزنامه‌نگار لازم است صرف نظر از تعلق سیاسی و مذهبی و حتی تعلق اقتصادی رسانه‌ای که در آن کار می‌کند، در کار حرفه‌ای خود تا آنجا که می‌تواند مستقل باشد.
باتوجه به این موارد، اگر حداقل این ۱۰ مورد را رعایت می‌کنیم، یا حرفه‌ای هستیم و یا در این مسیر قرار گرفته‌ایم در غیر این‌صورت که وای بر ما!!!
در مورد کادوگرفتن هم اینکه با چه نیتی باشد بسیار مهم است. گاهی هدیه به رسم قدردانی است و گاهی دلایل دیگری دارد. اگر در جهت گرفتن استقلال قلم از خبرنگار باشد، قطعا خوشایند نیست و به نوعی توهین محسوب می‌شود و تشخیص این مساله نیز به هوش و ذکاوت خبرنگار است.

۵.به عنوان یک خبرنگار اگر سردبیر یا مدیر مسئول از انتشار خبر شما جلوگیری کرد چه واکنشی نشان می‌دهید؟ در صورتی که در این زمینه تجربه یا خاطره‌ای دارید لطفا ذکر کنید؟

همانطور که پیشتر در سوالی اشاره کردم، خبرنگار باید از همان ابتدا رویکرد خود و رسانه‌ای را که برای فعالیت انتخاب می‌کند در نظر بگیرد تا با این شکل مشکلات مواجهه کمتری داشته باشد. البته خبرنگار باید نسبت به دلیل عدم انتشار مطلبش از سوی سردبیر کاملا قانع شود. امکان دارد که مطلب به طور کلی با قوانین مطبوعات مغایرت و منع قانونی داشته باشد. اما معتقدم که یک ژرنالیست و یا خبرنگار باید برای انتشار مطالبش تا آنجا که می‌تواند تلاش و سردبیر را قانع کند.
خوشبختانه در این چند سال کوتاه فعالیتم منع انتشار مطلب به شکل جدی نداشتم.

۶.عملکرد سردبیران نشریات و سایت‌های خبری را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

آنها که فعالیت رسانه‌ای حرفه‌ای دارند، طبیعتا عملکرد خوبی هم در کارنامه خود ثبت کرده‌اند. گروهی نیز دلال مآبانه وارد گود شده‌اند که به اعتقاد من همان‌هایی هستند که خدشه جدی بر پیشانی فعالیت‌های رسانه‌ای استان وارد کرده‌‌ و به دردی مزمن تبدیل شده‌اند.

٧.به لحاظ بنیه مالی وضعیت روزنامه‌نگاری و سایت‌ها چگونه است؟ راهکار شما جهت تقویت بنیه مالی و استقلال روزنامه‌نگاری چیست؟

وضعیت وخیم اقتصادی کشور که از مرز نگرانی گذشته و به نظر من به فاجعه تبدیل شده، گریبان اغلب روزنامه‌نگاران، سایتها و نشریات را نیز گرفته است. علاوه بر وظیفه خطیر معنوی که بر دوش ما است، این حرفه به‌نوعی شغل ما نیز محسوب می‌شود. به جز همان دلالان رسانه‌ای که اشاره کردم، وضعیت مالی بقیه رسانه‌های ما، وضعیت خوبی نیست. نبود انجمن صنفی قوی و مستقل نیز مزید بر علت شده است. شاید اگر انجمن صنفی قوی مانند آنچه که در دهه‌های گذشته بود، الان نیز داشتیم، هم کیفیت روزنامه‌نگاری و هم وضعیت مالی به این شکل اسفناک وجود نداشت. درواقع ما از نبود یک سیستم حمایتی و نیز نبود انجمن‌هایی که وظیفه نظارت بر مطبوعات را به‌عهده دارند، رنج می‌بریم. فقر و درد جامعه را مخابره می‌کنیم و خود زیر خط فقریم.

٨.تعدد و افزایش کمی سایت‌ها و نشریات کاغذی بوشهر را چگونه تحلیل می‌کنید؟

فکر می‌کنم، درد ما تعدد رسانه نیست. مشکل ما کیفیت و محتوایی است که این حجم از رسانه‌ها در استان تولید می‌کنند. تا چه اندازه تاثیرگذار و جریان‌ساز هستند؟ چقدر بر اقدامات مدیران نظارت دارند؟ باچه هدفی راه‌اندازی شده‌اند؟ چقدر در این حرفه تخصص دارند؟ تا چه اندازه توانسته‌اند بر افراد جامعه و آگاه‌سازی آنها موثر باشند؟ آیا توانسته‌اند فرهنگ پرسشگری را نهادینه کنند؟ حداقل در خبررسانی دقیق و تخصصی موفق بوده‌اند؟ چقدر به‌دنبال منافع شخصی خود هستند وووو… . پاسخ به این سئوالات برای ارزیابی و تحلیل مهمتر از تعداد رسانه‌ها به لحاظ کمی است. فکر می‌کنم هنوز راه زیادی در پیش داریم تا بتوانیم در پاسخ به این سئوالات به خودمان نمره قابل قبولی بدهیم.

٩.راههای تقویت روزنامه‌نگاری و اطلاع‌رسانی بوشهر به پیشنهاد شما؟

تقویت روزنامه‌نگاری در گرو تقویت توانمندی روزنامه‌نگاران است. هرچند که شناسایی نیاز مخاطب در اولویت کار ما قرار دارد اما روح پرسشگری که هدف و بقا روزنامه‌نگاری است، فهمیدن و فهماندن، کشف مشکلات ناملموسی که ریشه مشکلات ملموس است و… باید تقویت شود. همه اینها نیز در گروه آموزش صحیح است.

نظرات

تیتردو

حمید موذنی
غزال ساکی /روزنامه‌نگار “عظمت یک ملت و پیشرفت اخلاقیش را می‌توان از روی رفتارش با حیوانات قضاوت کرد.” این جمله گاندی درباره رفتار با حیوانات و اشاره‌اش به عظمت وجودی انسان، ما را وامی‌دارد تا به جامعه و محیطی که در آن زیست می‌کنیم، نگاه ویژه‌ای داشته باشیم؛ چرا که طبق این تعریف میزان مدنیت […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
آرشیو