ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

راضیه اشعثی
انسانیت روح

 

راضیه اشعثی

شاید اصطلاح داشتن روح بزرگ را شنیده باشید ، انسان هایی هستند که در کنار ما و با ما زندگی می کنند و به روش ما زندگی روزمره خویش را می گذرانند، اما ازاین موهبت و برکت بزرگ روحانی برخوردارند، یعنی روح خود را در  در برابر ملایمات و ناملایمات زندگی شخصی و اجتماعی پرورش و صیقل داده اند تا آن چه را شایسته و در خور انسانیتشان است در وجودشان تثبیت و به مرحله عمل رسانیده اند.

شاید روح بزرگ را بتوان همان سعه صدر تعبیر کرد، یعنی نگاه یکسان داشتن به انسان های مجاور خود، این قدر که فکر می کنیم آن ها، نهایت هر صبر، گذشت، چشم پوشی، انعطاف و تحمل هستند.

بسیاری از ما فکر می کنیم که این کلمات ، واژه های زیبایی هستند که فقط  در متن های ادبی دیده   می شوند و در جامعه وقتی پای حداقل سود و زیان به میان می آید رنگ می بازد و زردی می گراید وما انسان ها دست بر چشم می گذاریم و از کنار آن می گذریم. براستی چرا !!!

روح در چه شرایط و جامعه ای و چه مظروفی به بزرگواری می رسد؟ در چه شرایطی  فرهنگ جامعه        می تواند حقیقت بینی ،حق خواهی و عدالت پسندی را که نشانه های بزرگی و عظمت روح انسان است  در افرادش زنده کند و توانایی آن را داشته باشد که آن را زنده نگه دارد و بسط دهد.

برخورداری افراد از یک روح بزرگ، یک مزیت اساسی و پایه محسوب می شود. اگر نگاه  کنیم می بینیم که  فطرت و نهاد هر انسانی عمل به وجدانیات و اخلاقیات را دوست دارد و برای رسیدن به این خواسته در فرصت ها و موقعیت های مختلف به ارضای این حس درون می پردازد ودر فرد به شکل فداکاری ، گذشت ، بخشش ، حق طلبی، نیکی ، خیر خواهی و عدالت خواهی برای همه مردم جهان ، حتی موجودات و گیاهان  به عرصه ظهور می رسد .
روح بزرگ دارای گنجایش و ظرفیت  بالاتری در پذیرش خوشی ها و کامیابی ها و ناخوشی ها و ناکامی ها است. روح بزرگ ظرفیت بالاتری در قبول بدست آوردنی ها و رضایت از دست دادن ها دارد. هر کس چنین روحی دارد، حتی رخدادهای عظیم و بزرگ  هم نمی توانند این روح را متلاطم وخروشان نمایند. مرحله ی کمال دغدغه ها و آمال و آرزوهای چنین روحی بسیار فراتر از منیت و حقارت وجودی یک انسان معمولی است و خیل عظیمی از انسان ها را متاثر می سازد. یعنی به عبارتی بر آنها نیز تاثیر گذاری دارد و فراتر از دایره خویش است. هر کس چنین روحی دارد مانند کشوری است که قدرتش از مرزهای جغرافیایی آن فراتر می رود  وکشورهای مجاور و حتی جهان را تحت تاثیر قرار می دهد. این میزان بزرگی روح یک امر نسبی است و طبیعتاً بین افراد معمولی ، علما، عرفا، صالحان، اولیاء و انبیاء متفاوت است.
برخورداری از روح بزرگ در کسب موفقیت های دنیوی و ابدی سهم به سزایی دارد و هر فردی می تواند با توجه به این موضوع و اختصاص وقت و اراده ای برای تحقق برخورداری از چنین روحی، آن را کسب نماید. عدم دلبستگی به دنیا و کاهش وابستگی به آن تا حد امکان، احسان و بخشش و رسیدگی به فقرا و نیازمندان، هدیه دادن به کرات از آنچه دوستش داری، دعا کردن به استمرار در حق دیگران و آرزوهای خیر در حق خویشان و همسایگان و دوستان و مردم داشتن، علم آموزی و علم آموختن ، اندیشیدن به وضعیت و مشکلات مردم در پهنه ای فراتر از آنچه ما را در حال حاضر به خود مشغول داشته است حتی گسترده تر از حیث جغرافیایی روحی می باشند. باید توجه داشت که این ظرفیت روحی از ابعاد مختلفی قابلیت ظهور و بروز دارد.

هر چه دل و روح بزرگ تر باشد ، غم های شخصی و خرده مسائل ، نابود می شوند. بنابراین غم و غصه ها و حسادت ها و کینه ها و خشم های ما از آن است که کم داریم و دست و دلمان از معنا تهی است. اهل دل وقتی مشکلات شخصی و روحی دارند، بر خود عیب می نهند که مشکل از ماست که قلبمان به حد کافی بزرگ نیست . خودخواهی ها و مشکلات فردی و شخصیمان از کوچکی دل هایمان است. صاحبان روح های بزرگ افرادی با همت اند . کسانی که در راه رسیدن به اهداف خود زحمت می کشند ، به تن و جان خود سختی می دهند ، ایشان در راه رسیدن به خواسته هایشان از هیچ کاری دریغ نمی کنند .

روح بزرگوار را می توان در انسانی دید که اهداف زندگی خود را بر پایه ی کرامت قرار می دهد و برای رسیدن به آن اهداف و فضایل تلاش می کند . بزرگواری یعنی حس شرافت ، احساس بزرگی در ضمیر و فطرت ، خود را نه برتر از دیگران که برتر از هر خود پسندی و خود پرستی دیدن . چرا که حرص انسان ها در امور دنیوی، چشم وگوششان را بر روی حقایق مسدود کرده و همه به دنبال رونق مادیات محفل و منزل خویش اند و در انتهای نگاه خود هم دیگران را نمی بینند. گاهی نیز در شرایط خاص و یا لحظات دعا و نیایش یادشان می آید  و چند لحظه بعد به فراموشی سپرده می شوند.

در همین راستا باید دانست که در راه بزرگوار کردن روح خود اولا باید تلاش کرد و مرحله دوم قدم نهادن در مسیری است که خداوند برای کرامت انسان به دست صالحان و پیامبران ترسیم نموده است .

در تاریخ می خوانیم که پیامبر در کودکی به دایه اش حلیمه سپرده شد تا درحال و هوای صحرا و همراه با گوسفندان روحش برای راهی که در پیش رو دارد پرورش یابد. هنوز هم ندای روح های  بزرگی چون کورش که پیکره تاریخ  کشورمان را تشکیل می دهد در گوش ما طنین انداز است و عظمتش را بعد از گذشت قرن ها حس می کنیم.

به راستی برخورد با این روح های بزرگ ، انسان های بزرگ را به کمال رسانیده است ، چنانکه شمس مولانا را متحول می کند و افکارگاندی مردم دنیا را .

شریعتی می گوید : تنها نعمتی را که ‏‏، – برای تو – در مسیر این راهی که عمر نام دارد – آرزو    می کنم . تصادف بایک دو روح خارق العاده ، با یکی دو دل بزرگ ، با یکی دو فهم عظیم وخوب وزیباست .

 تصور کنید روزها در مسیر زندگی و در گذر از کوچه وپس کوچه های وجودمان یک ندایی مدام به ما می گوید هر چه بر خود نمی پسندی بر دیگران نیز مپسند. روح خود را مشاهده می کنیم که از فرط حقارت به کنجی خزیده و قرین رذائل شده است  و دست و پا میزند تا راهی برای اوج گرفتن به قله بزرگ منشی و عزت بیابد. چه سخت است این تجربه برای روحی که در ریسمان در هم تنیده رذائل گرفتار آمده باشد.

در مقابل تصور کنید ، انسان هایی هستند که بال برای پرواز دارند و  اوج می گیرند و کمال حقیقی را با عمل به آنچه باید باشد ، تجربه می کنند چنین انسان هایی عشق ، دوست داشتن ،مهربانی  و خواستن خوبی ها را برای همه آرزو می کنند و خودشان در این صعود پیش قدم می شوند.

دربسیاری از جوامع پیشرفته دنیا ، مردم در معادل و مناسبات اجتماعی و زندگی روزمره ، با عمل به حقایق و واقعیت بینی را توسعه و تمدن برای خود و دیگر شهروندان جامعه شان مهیا نموده اند  و مردم با مردم و مردم با دولتشان به تفاهم منطقی رسیده اند. به این امید که دامنه عظمت روح و خواستن برای همه به یک فکرو مسئله ملی و فراتر از آن جهانی  تبدیل شود وهمه ما زمینی ها  شاهد یک آرامش روحی جاودانه در امور دین و دنیایمان باشیم. 

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

جنوب استانها ؛
۱۲۰میلیارد دلار درامد چهارساله، قطب اقتصادی ایران و تنها یک صندلی سبز در بهارستان !!! ثروتی که پایه و اساس قدرت نیست. محمود منصوری خبرنگار و فعال سیاسی امروز حرف اول را در حوزه های مهم اقتصادی، استراتژیک ، پتانسیل ها و حتی نظامی حوزه ی جنوبی استان بوشهر که شامل شهرستان های جم، دیر، […]
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو