ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

دیوار، دانشگاه، انقیاد

جلسه سه شنبه شورا همچون جلسه قبل با ۳۰دقیقه تاخیر شروع شد. شاید تنها نکته مثبت تعداد غایبین بود که از ۳نفر به ۲نفر کاهش یافته بود. اما همچنان رییس شورا و پویا دولابی غایب جلسه امروز بودند.
موضوع جلسه بررسی لوایح پیشنهادی کمیسیون عمرانی بود. لوایح پیشنهادی پویا دولابی تک تک در صحن قرائت شدند و مهندس هاشم زاده با ذکر توضیحاتی درباره آن ها، مسئله را برای اعضای شورا روشن تر کرد. از تغییر کاربری نهالستان محله شکری گرفته تا تبدیل کارگاه تعمیر موتوری خیابانِ مطهری به فضای سبز در صحن شورا مورد بحث و بررسی قرار گرفت و اعضا هریک در قامت مخالف و موافق به صحبت درباره آن پرداختند.
اما نکته ای که برای من جذاب به نظر آمد و بهانه ای برای نوشتن این یادداشت شد موضوعِ برچیدن دیوارهای ادارات در سطح شهر بود. لایحه موردنظر پیشنهاد می کرد با کمک استاندار در بعضی ادارات و مناطق دیوارها را با کیفیتی بهتر و ظاهری زیباتر جایگزین کنیم. و حتی در صورت امکان دیوارهای بعضی ادارات را تخریب کنیم.
«دیوار» واژه غریبی برای هیچ کدام از ما نیست، اما بعید می دانم کمتر کسی در میان ما درباره نقش آن فکر کرده باشد. حذفِ دیوار ادارات و حذف دیوار دانشگاه خلیج فارس (به پیشنهاد مهندس توسلی) امری بسیار مهم است. حذف دیوار یعنی برگشت دادن اماکن دولتی به متن جامعه. یعنی از بین بردن مرز میان دولت و جامعه.
دکتر عباس کاظمی در کتابِ «امر روزمره در جامعه پساانقلابی» از حیاتِ اجتماعی-تاریخی «دیوار»ها می گوید. اغلب ما دیوارها را پدیده ای غیر زنده، حاصلِ برهم چینش سیمان و سنگ می بینیم. اما کاظمی دیوار ها را به عنوان نقطه ای مرزی می بیند که همواره میان دو چیز مرز می کشند و آن دو را از یکدیگر جدا می کند. کاظمی توضیح می دهد که چگونه تغییر سیاست و گذشت دهه ها نقش و نگارهای روی دیوارها را تغییر می دهد. در زمان انقلاب دیوارها به مکانی برای نشان دادن اعتراض علیه حکومت شاه و نوشتن شعارهای سیاسی بدل گردیدند. پس از انقلاب دیوارها در اختیار گفتمان حاکم قرار گرفتند و ایدئولوژی حکومت را تبلیغ کردند. در زمان جنگ چهره شهدا و فضای جنگی به دیوار ها معنایی جدید بخشید که خود متاثر از فضای زمانه بود. پس از پایان جنگ و با ورود به عصر سازندگی تبلیغات سامسونگ و اِل.جی جای شهدا را گرفتند و بیلبوردهایی که تا دیروز از وصیت شهدا سخن میگفت، اکنون در اختیار زنان خندانی بود که مصرف گرایی را تبلیغ می کردند. حتی در دهه اخیر دیوارها وظیفه بازنمایی طبیعت را برعهده گرفته اند. زندگی در فضای شهری از طبیعت خالی شده است؛ پس ما با نقاشی کردن درخت، گل و حیوانات دیوارها را به مکانی برای بازنمایی طبیعت بدل کرده ایم!
پس دیوارها فقط تکه ای سنگ و سیمان نیستند. به نوعی حیات دارند. زیست روزمره ما را تحت تاثیر قرار می دهند. بر ما تاثیر میگذارند و از ما تاثیر می پذیرند. حال می توانیم با نگاهی دقیق تر فلسفه وجودی دیوارهای شهر را واکاوی کنیم. وقتی در اطراف ادارات دولتی و مردم دیوار می کشیم، فضای بوروکراسی دولتی را از فضای مدنی جامعه جدا می کنیم. به نوعی مردم را به عقب می رانیم و نظارت مستقیم آن ها را نمی پذیریم.
وقتی در اطراف دانشگاه خلیج فارس دیوار می کشیم میان دانشجویان و جامعه مخاطب شان مرز می کشیم. دانشجویان را به اِنقیاد در می‌آوریم و در عین حال مردم را نیز از فضای دانشگاه محروم می کنیم. دانشگاه را به مثابه اندام واره ای جدای از جامعه تصور می کنیم و این اساسا با ماهیت دانشگاه و زیست دانشجویی در تضاد است. اساسا هر قِسمی از دیوار کشیدن، بازتاب نوعی اِنقیاد است.
حال پرسش این است. آیا شورای شهر ما پیشنهاد مهندس توسلی را مبنی بر برچیدن دیوارهای دانشگاه خلیج فارس را عملی می کند؟ یا حداقل در این راه گام بر می‌دارد؟
راستش بعید می‌دانم چنین عزمی در میان مسئولان ما باشد. بعید می‌دانم شهر ما پیشروی حرکتی صحیح در کشور باشد. احتمالا این پیشنهاد هم لابه لای دیگر طرح ها فراموش می شود.

نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
آرشیو