ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

خودشیفتگانی که مدعی اصلاح جهانند

ظهور پدیده‌ ترامپ خوشحالی خاصی در دلواپسان ایجاد نموده است. آنها باز هم با همان تصوراتی به استقبال این مساله رفته‌اند که مانند گذشته همیشه همین مدل تصورات را رویه سیاسی خویش قرار می‌دادند.

 

ظهور پدیده‌ ترامپ خوشحالی خاصی در دلواپسان ایجاد نموده است. آنها باز هم با همان تصوراتی به استقبال این مساله رفته‌اند که مانند گذشته همیشه همین مدل تصورات را رویه سیاسی خویش قرار می‌دادند.
دلواپسان یا همان نابرجامیان، تصور می‌کنند ظهور ترامپ کمک بزرگی به امریکاستیزی و در نتیجه تقویت مواضع تند آنان در قبال استکبار جهانی و تضعیف موضع جریان مقابل اعتدالی در کشور است. تصور دلواپسان اقبال عمومی مردم به تفکر آنان و شکست تفکر اعتدالی و عمل‌گرایانه و در پی ظهور ترامپ است اما…
مشکل اینجاست که بسیاری از نخبگان و توده آگاه‌تر مردم، مشکلات جهان را ظهور پدیده‌هایی مانند “ترامپیسم” و “احمدی‌نژادیسم” می‌دانند. ترامپیسم و احمدی‌نژادیسم یعنی افرادی که به سازوکارهای عقلانی و نهادی چندان وقعی نمی‌نهند، افرادی که قوانین و عرف‌های داخلی و خارجی و افکارعمومی نخبگانی را به هیچ می‌پندارند. افرادی که خودشیفتگی اصلاح عالم را دارند درحالیکه در ابتدائیات خود اصلاح نشده‌اند، خودشیفتگی به حدی که به هنگام سخنرانی‌های مهم‌شان در راستای اصلاح بشر، دور خود هاله نور می‌بینند و خدا بخاطر سخنرانی آنان باران را بند می‌آورد تا بشریت از افاضات رهایی‌بخش‌شان حتی به دقایقی محروم نماند!
ترامپیسم و احمدی‌نژادیسم نماد فقر فرهنگی جوامعی است که مردم در آن فرق ساده‌سازی با ساده‌گویی را نمی‌دانند و از افراد بی‌پروا، غیرقابل پیش‌بینی و هپروت‌ساز لذت می‌برند یعنی بجای آنکه از بیان “مدیریت جهانی” به خنده بیفتند دچار هیجان می‌شوند! بجای آنکه از وجود رئیس جمهوری که می‌گوید آن … را لولو برد و آب را بریزید آنجایی که می‌سوزد، احساس ننگ کنند، بوی صداقت و شجاعت و مردمی بودن استشمام می‌کنند!
ترامپیسم یادآور تصمیمات مضحکی است که از اعطای متحیرکننده هزار متر زمین به هر ایرانی گرفته تا ممنوعیت مضحک ورود افراد هفت کشور را شامل می‌شود.
با ظهور چنین پدیده‌ای مردم بیشتر می‌فهمند که اتفاقا ظهور چنین فردی پشتوانه موضع اعتدالیون در اختلاف انداختن عاقلانه میان قدرت‌های مستکبر جهانی است، نه بازگشت به رفتار اشتباهی که دشمنان را بر علیه ما متحد می‌سازد. با وجود امثال ترامپ مردم متوجه می‌شوند که راه عزت و استکبارستیزی از عقلانیت و شعورسیاسی-دیپلماتیک می‌گذرد نه اعمال متهورانه بی‌عقل و منطق. یعنی راه حل برخورد با حماقت، حماقت نیست و بلکه عقلانیت مضاعف است تا اشتباه مهلک احمق خارجی با خطای داخلی به توان چند بر سر مردم جهان آوار نشود!
کسانی که تصور می‌کنند مردم برای رشد استکبارستیزی خود محتاج تفکرات ترامپی هستند، سخت در اشتباه پیشین خود هستند که اعتدالیون و حامیان آنها را “غیراستکبارستیز” می‌پندارند در حالیکه استکبارستیز واقعی هنرمندی است که تا چندی پیش، در رویای خود هم حضور در جشن آکادمی اسکار را نمی‌دیده اما اکنون که در جوانی فرصت نامزد شدن در این آکادمی را پیدا نموده و دوربین‌هایی که میلیون‌ها بیننده را به تماشای نبوغ و هنر وی می‌نشاند در انتظار حضور و درخشش خود می‌بیند، در اقدامی بزرگ و بدون هیچ توجیه و فراری، محکم عدم حضور خود را در این اتفاق رویایی اعلام می‌کند تا بر دهان کسانی بزند که ملت وی را به خیال خودشان تحقیر کرده‌اند، حتی اگر فردی نازل از دلواپسان وی را به پندار سطحی شماتت کند که این رفتار تحقیرآمیز ترامپ محصول کنش‌های فرهنگی تو و امثال توست!
استکبارستیزی واقعی آن است که کاری کنی اسرائیل و ترامپ بخاطر برجام جیغ بنفش بکشند و آن را برای خود ننگ بشمارند. استکبارستیزی واقعی آن است که غنی‌سازی هسته‌ای قانونی را که خط قرمز مستکبران بود بر دهانشان بکوبی و آنان را وادار کنی که آن را به ذلت بپذیرند.
مردم معنای استکبارستیزی را می‌دانند، استکبارستیزی رفتاری هوشمندانه، عزت‌مندانه و اثرگذار در مقابله با فعل یا افعال از روی غرور و تکبر قدرتمندان عالم است که همواره رفتاری غیرعادلانه و مستکبرانه نسبت به سایر ملل داشته‌اند. پس این اقدام دو کارگردان و هنرمند سینمای ایران استکبارستیزی واقعی است. نه اینکه تصفیه‌حساب‌های سیاسی، رفتارهای تند و نمادین بدون پشتوانه عقلانی که معمولا اثر عکس داشته و بیشتر موضع مستکبران را تقویت نموده است، استکبارستیزی تلقی گردد. مثلا عده‌ای برخلاف رهنمودهای صریح رهبری به سفارت‌ها حمله می‌کنند و با غارت سفارت‌خانه و آتش زدن آن و شعارهای تند و آتش زدن و لگدمال کردن و اهانت به پرچم سایر کشورها که نماد فخر ملت و دولت آنهاست، جامعه جهانی را آماده اراجیف و نسبت‌های ناروا و اقدامات ظالمانه مستکبران بر علیه ما می‌سازند که هزینه آن را باید عموم بپردازند و در اقدامی طلبکارانه سایرین را مبتلا به خیانت و سازش می‌پندارند.
مردم ما استکبارستیزند که به پای صندوق رأی می‌روند، مردم ما استکبارستیزند که پای نظام جمهوری اسلامی ایستاده‌اند، مردم ما استکبارستیزند که علی‌رغم تمامی مشکلاتشان در میدان‌های مختلف جانبازی می‌کنند، این ماییم که با ظلم، آنان را انگلیسی، دنیاطلب، اهل کوفه و … خطاب می‌کنیم. هاشمی استکبارستیز بود اما به قول سردار سلیمانی با تاکتیک‌های مختلف، استکبارستیز است اما با شیوه‌ای نرم و زیرکانه و مدبرانه، فرهادی و علیدوستی استکبارستیزند اما با عمل نه با شعار، مردم استکبارستیزند چون شرافت و غیرت دارند اما اگر بپنداریم که هر کس با تفکرات و تاکتیک‌های استکبارستیزانه ما مخالف است، پس مرعوب و خائن و غربزده است.
نخیر!
مردم ما استکبارستیز بودند و احتیاجی به ظهور ترامپ نداشتند تا متوجه استکبار شوند، مردم بخاطر استکبارستیزی به کسانی رأی دادند که عاقلانه توطئه مستکبران را به زمین بزنند نه اینکه جاهلانه موضع استکبار را بر علیه خودشان تقویت کنند.
منبع : انتخاب
نظرات

تیتردو

جنوب استانها ؛
۱۲۰میلیارد دلار درامد چهارساله، قطب اقتصادی ایران و تنها یک صندلی سبز در بهارستان !!! ثروتی که پایه و اساس قدرت نیست. محمود منصوری خبرنگار و فعال سیاسی امروز حرف اول را در حوزه های مهم اقتصادی، استراتژیک ، پتانسیل ها و حتی نظامی حوزه ی جنوبی استان بوشهر که شامل شهرستان های جم، دیر، […]
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو