ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

حسین باقری
یاداشتی بر قطعه موسیقی کیهان کلهر

یاداشتی بر قطعه موسیقی کیهان کلهر
حسین باقری
جنون، بی مرز شدن و درهم تنیدگی احساساتِ متناقض آدمی‌ست در یک تن. تنی که مابین خدایگان گیر کرده و نمی‌داند جانب کدام را بگیرد. یک‌سو کام‌جویی قرار دارد و دیگرسو عقل مصلحت‌اندیش که سرکوبگر لذت‌هاست. یکی مصداقِ امرِ دیونوسوسی است و دیگری امرِ آپولونی.
بر مبنای هستی‌شناسی نیچه، امرِ دیونوسوسی، به آغوش کشیدن زندگی و آری‌گویی به جهان است. واژه‌ی دیونوسوس به این معنا، یک سر ریزِ پر شور و رقصیدنِ در میانه‌ی میدان ست. فردی که روح دیونوسوسی او را در چنگال خود گرفته، پوسته‌ی اجتماعی قواعد عقل‌مدارانه را وا می‌گذارد و کاملن از خود بی‌خود می‌شود.
جنون، از سرچشمه‌های بنیادین هنر محسوب می‌شود. و هنر، همواره در رویکردِ سلبی‌اش، به دنبال برملا کردن ناکارآمدی پایِ چوبین عقلانیت ابزاری بوده؛ و در این رهگذر، عقل‌شدگی را تا مرز دیوانگی تجویز می‌کند.
فوکو نیز به نسبتِ هنر با جنون توجه خاص داشته، و هنر را نمایشِ باطنی‌ترین وجهِ وجود می‌خواند.
می‌توان گفت: جنونِ هنرمند، مفهومی است پرسش برانگیز و اعتراض آمیز.
هنرمند، دیوانگی را بازنمایی نمی‌کند بل‌که هنرمند، کسی ست که دیوانگی و جنون بر وی عارض شده؛ پس آن‌چه نمایان می‌کند، مجموعه‌ی بی تابی‌ها و پرگشودن‌‌های ناگزیر اوست.
حال اگر توافق کنیم بی‌عقل شدن با مفهوم بی‌سر شدن هم‌ردیف است، آن‌گاه می‌توانیم هنرمند را در لحظه‌ی پدیدار شدن هنر، به مرغی سرکنده شبیه بدانیم که تن‌ش در پاسخ به زخمی کُشنده به رقص در آمده. همین است که می‌بینیم بدنِ ملتمس‌ش بی‌اختیار موج بر می‌دارد تا بند بندش را از هم بگسلاند.
آن‌چه کیهان کلهر در این قطعه نمایش می‌دهد، آری‌ گفتن به جنون و ازخودشدگی محض ست. تجلیِ جانِ به جوش و خروش آمده یک زخم خورده است برای بیرون جستن از قالب تن.
.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آرشیو