ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

«جان کری» از فرانسوی‎ها «لژیون دونور» گرفت

فرانسه عالی ترین نشان افتخار خود را به دلیل تلاش در به ثمر رساندن توافق آب و هوایی پاریس و توافق هسته ای ایران، به وزیر امور خارجه آمریکا داد.

به نقل از فرانس پرس، جان کری وزیر امور خارجه آمریکا در حالی که از سوی «ژان مارک آیرو» همتای فرانسوی خود، «فرانسوی ترین دیپلمات آمریکایی» لقب گرفت، موفق به دریافت «لژیون دونور» عالی ترین نشان افتخار فرانسه شد.

البته فرانسوی ها، در تمجید از کری تا آنجا پیش رفتند که وی را «قهرمان خستگی ناپذیر» صلح نیز نامیدند و شاید وزیر امور خارجه ۷۳ ساله آمریکا، همه اینها را مدیون اجداد فرانسوی خود باشد چرا که از قرار مادر و همچنین خاله وی زاده شهر پاریس هستند.

البته، ریشه های فرانسوی کری و علاقه اش به این کشور، در کارزار انتخاباتی ۲۰۰۴ آمریکا –زمانی که وی نامزد حزب دموکرات در رقابت ریاست جمهوری بود- به ضرر او در مقابل «جرج دبلیو بوش» نامزد جمهوریخواه تمام شد. در آن زمان، پاریس و واشنگتن مواضع یکسانی را در قبال جنگ عراق نداشتند.

به گفته آیرو، نشان لژیون دونور از بابت صداقت کری در تعاملات دیپلماتیک و سیاسی از جمله تلاش در جهت حصول توافق آب و هوایی پاریس و توافق هسته ای ایران که هر دو در نوع خود بی سابقه هستند، به وی اعطا شده است.

کری نیز به هنگام دریافت این نشان، از فرانسه به عنوان قدیمی ترین متحد آمریکا نام برد. کری و «محمد جواد ظریف» وزیر امور خارجه ایران، پیشتر به طور مشترک موفق به دریافت جایزه سال «چتم هاس» اندیشکده سلطنتی روابط بین المللی لندن، شدند.

این دو همچنین در شمار نامزدهای دریافت جایزه جهانی صلح نوبل ۲۰۱۶ بودند که نهایتا به «خوان مانوئل سانتوس» رئیس جمهوری کلمبیا به دلیل تلاش برای پایان دادن به طولانی ترین جنگ آمریکای لاتین رسید که بیش از ۵۰ سال بین دولت و شورشیان مسلح «فارک» جریان داشت.

منبع : مهر

نظرات

تیتردو

گفتگو با علی برزگر، مسئول جمعیت امام علی بوشهر
نام جمعیت امام علی را همۂ ما حداقل یک بار شنیده ایم. دیدن هر روزۂ کودکان کار بر سر چهار راه ها یا در پارک ها باعث شده کمابیش با نام این تشکل مردم نهاد و فعالیت هایش آشنایی نسبی داشته باشیم. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو