ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم

 

آتنا مرکزی: توسعه پایدار و همه جانبه به معنای استقاده صحیح و بهینه از پتانسیل های بالقوه یک جامعه اعم از زن و مرد می باشد. در سراسر تاریخ این کشور نیز زنان نقش اثربخشی را در برهه های مهم از جمله پیروزی انقلاب و جنگ از خود نشان داده اند.

آتنا مرکزی(فعال زنان/ دانشجوی دکترای حقوق): توسعه پایدار و همه جانبه به معنای استقاده صحیح و بهینه از پتانسیل ها و ظرفیت های بالقوه یک جامعه اعم از زن و مرد می باشد. در سراسر تاریخ این کشور نیز زنان نقش اثربخشی را در برهه ها و حوادث مهم از جمله پیروزی انقلاب و جنگ از خود نشان داده اند.

اما همواره سهم آنان متناسب با نقش شان در جامعه نبوده است. میزان مشارکت سیاسی زنان در سطح نخبگان و سپردن سمت های مدیریتی کلان و منصب های رده بالا در کشور مانند وزارت از جمله مصادیق تبعیض و عدم تطابق نقش و سهم زنان در کشور می باشد.
به نظر می رسد علی رغم بلوغی که در جامعه جهت پذیرش چنین جایگاههایی برای زنان ایجاد شده است، همچنان سیاست مداران چندین قدم عقب تر از مردم گام بر می دارند. برای آسیب شناسی این امر توجه به چند نکته ضروری است؛ اولین نکته که به کلیت پدیده انتخابات در ایران برمیگردد مرتبط با فرو افتادن در چرخه انتخابات دو قطبی و انتخاب بین گزینه های محدود و اجباری است. در چنین شرایطی است که نامزدهای انتخاباتی نیازی به ارائه برنامه های ایجابی و صحبت کردن از افق ها و آرمان های خود نمی بینند و صرفا با نقد دولت پیشین و یا جریان رقیب خود را به عنوان گزینه برتر معرفی می کنند.

 

این امر اما در مورد زنان بغرنج تر است، چرا که بار ایدئولوژیک و نگاه جناح رقیب به زنان، برای ترغیب زنان به حضور پای صندوق های رأی کافی به نظر می رسد. اساسا نامزدها با تفاوتی مشخص تر که البته به شکلی ضمنی و مستتر حاکم است، در حوزه زنان خود را بی نیاز از ارائه برنامه و خط مشی می بینند. آقای روحانی نیز از این امر مستثنی نبود به خصوص با وجود نگرش رقیب به زنان. ایشان در هیچ یک از میتینگ های انتخاباتی حتی در همایش بزرگ زنان در ورزشگاه شهید شیرودی وعده ای جدی به زنان نداد، و حتی سوال در مورد زنان در مناظره ها هم بحث برانگیز نشد و تنها یک سوال از آقای روحانی در حوزه اشتغال با پاسخی سطحی و کوتاه مواجه شد.

 

بنابراین در اینکه ایشان به واسطه اطمینان از حضور زنان در پای صندوق های رأی به خاطر نگرش رقیب وعده صریحی به زنان نداد شکی نیست. اما این مسئله باری از مسئولیت ایشان در این مورد کم نمی کند؛ چرا که عملکرد آقای روحانی در چهار سال گذشته و جایگاه قانونی وی در صیانت از اجرای قانون اساسی و بالاخص ادعای اجرای حقوق شهروندی از جانب ایشان مستلزم به رسمیت شناختن مشارکت سیاسی همه ی شهروندان از جمله زنان است.
در این میان کمابیش هم ادعاهایی در خصوص شایسته سالاری و مهم نبودن جنسیت به گوش می رسید. مسئله ای که بارها و بارها در فرصت های آموزشی و قانونگذاری ها در زمینه اشتغال و عرف های استخدام نادیده گرفته شده و طرح هایی چون سهمیه بندی جنسیتی و جذب مردان در اکثر مشاغل و … در نقض این اصل اجرا شده اند. اگرچه معیار قرار دادن این اصل، رئیس جمهور را با این چالش مواجه می سازد که آیا تمامی این مردان (وزرای پیشنهادی) تنها و تنها با این معیار از میان نامزدهایی از دو جنس برگزیده شده اند؟ و در این میان مصلحت ها و منفعت های احتمالی نقشی نداشته اند؟ به علاوه مگر نه آنکه زنانی که در کابینه قبلی به آن ها سمت واگذار شده بود در کابینه ابقا شده اند؟ چرا فرصت به دیگر زنان که می توانستند مانند خانم مولاوردی خود را در مدیریت اجرایی اثبات کنند، داده نشد؟ از طرفی بهانه هایی چون رأی اعتماد مجلس هم منتفی است و صد البته اعتراض های تند با توجیه های سنتی و مذهبی. چرا که آقای احمدی نژاد پیش از این سدها را شکسته و جایی برای دلواپسی نگذاشته بود.


اما نکته دوم که مشخصا متوجه فعالین حوزه زنان می باشد، وجود گسست در میان خواسته ها و عدم هماهنگی انها با هم ،جهت طرح مطالبات به شکلی صریح و روشن است. نوع نگرش مردان به فعالین ساحت سیاست و مردانه کردن آن به شکلی است که حتی در میان اکثر مدعیان روشنفکری و اصلاح طلبی نیز نهادینه شده است. این امر تا جایی پیش می رود که زنانی که خواهان فعالیت در عرصه سیاست هستند با زنانی که فعال حوزه زنان هستند خلط می شوند و برای فعالین سیاسی زن جایگاهی زنانه تعریف می شود؛ حال آن که این فعالین، کنش گران عرصه سیاست و علاقه مند به منازعات و مبادلات این حوزه هستند نه حوزه زنان و چالش های آنان در جامعه ایران. این امر منجر به حاشیه راندن زنان کنش گر در حوزه مسایل زنان و برچسب خوردن و طردشدنشان می گردد؛ و زنان سیاست گرا نیز که کمتر فعالیت و دغدغه ای در حوزه زنان داشته اند در بزنگاه های مهم تنها در قامت فعال سیاسی حاضر شده و خواسته ها و مطالبات زنان را در خواسته های کلان جامعه مستحیل ساخته یا به تعویق می اندازند. این امر امروز در معاونت های واگذار شده به خانم ابتکار و مولاوردی به وضوح اشکار است (خانم ابتکار بیشتر چهره ای سیاسی است تا فعال حوزه زنان و بالعکس). به نظر می رسد که وقت آن رسیده که فعالین حوزه زنان با حفظ رویکرد انتقادی خود به شرایط موجود، از فروماندن در مناسبات سیاسی رایج (که وجوه غلیظ تبعیض جنسیتی دارند) پرهیز نمایند.

 

فعالین سیاسی زن می بایست با هنجارهای های دنیای سیاست آشنا شده و مهارت های لازم را فرا بگیرند تا به تدریج بتوانند نُرم های خود را تحمیل کرده و در این ساحت جایگاه خویش را بازیابند؛ حوزه زنان را به کنش گران این حوزه بسپارند و در صورت به دست آوردن پست های کلیدی از انان حمایت نمایند. این در حالی است که اکثر فعالین سیاسی زن در حزب های تک جنسیتی گرد هم آمده و خود تفکیکی کلیشه ای را بازتولید می کنند. بنابراین تفکیک این دو حوزه و بیان صریح مطالبات هم زمان با ایجاد همبستگی عمیق تر باعث می شود که زنان به عنوان نیمی از شهروندان و متناسب با نقش خود در منصب های سیاسی سهم داشته باشند.

 

 

 

نظرات

تیتردو

گفتگو با علی برزگر، مسئول جمعیت امام علی بوشهر
نام جمعیت امام علی را همۂ ما حداقل یک بار شنیده ایم. دیدن هر روزۂ کودکان کار بر سر چهار راه ها یا در پارک ها باعث شده کمابیش با نام این تشکل مردم نهاد و فعالیت هایش آشنایی نسبی داشته باشیم. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
حمید موذنی
کمدی اطلاع‌رسانی و تراژدی واقعیت خبر در ایران
مارگارت پکسن
صلح چیست؟
آرشیو