ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

پدرام باقری
بوشهر در دست سرمایه دار ها

بوشهر در دست سرمایه دار ها
رابرت پارک جامعه شناس شهری جایی نوشته است: «شهر استوار ترین و به طور کلی موفقیت آمیزترین تلاش آدمی برای بازسازی جهانی است که در آن زندگی می کند بر اساس آرزوی قلبی اش. اما اگر شهر جهانی است که انسان خلق کرده است، جهانی است که زین پس محکوم به زیستن در آن بوده، بنابراین، انسان به طور غیر مستقیم و بدون درک روشنی از ماهیت کارش، در ساختن شهرْ خویشتن را بازآفرینی می کند»

اگر حق با پارک باشد با نگاه به شهرهای مان می توانیم خودمان را ببینیم. این که چه انسانی هستیم و چه چیزی را طلب می کنیم؟ و از سوی دیگر پرسش مهم این است تا چه اندازه بر برساخت هایمان – که این جا مقصود «شهر» است – کنترل و نظارت داریم؟

تا آن جا که به بوشهر مربوط می شود ما نهادی تحت عنوان شورای شهر داریم و دستگاهی اجرایی به اسم شهرداری که مجری سیاست های شورای شهر است. فارغ از تمام ایرادات موجود، از جمله شفاف نبودن انتخابات، پوپولیسم و لمپنیسم در عرصه سیاست ورزی، فساد گسترده و… یکی از مشکلات این نهاد ها که کمتر مورد توجه قرار گرفته – چرا که در پشت پرده بوده – سیاست های کلی شهرداری است.
شهرداری از چند جا کسب درآمد می کند. به غیر از بودجه ای که از معاونت عمرانی استانداری دریافت می شود، شهرداری از راه فروش تراکم و تغییر کاربری زمین ها، درآمد کسب می کند. به واسطه حضور چند ماهه ام در شورای شهر دریافته ام تغییر کاربری همواره راهی پر طرفدار برای سیاست مداران شهری ماست.
اما تغییر کاربری چیست؟ در نظر بگیرید شهرداری برای ساخت یک پارک هزار متری نیاز به بودجه دارد. در این شرایط به احتمال زیاد اولین اقدام شهرداری تغییر کاربری صدمتر از آن زمین و تبدیل آن به واحدی تجاری است. در این شرایط شهرداری بدون انجام هیچ کاری چندین میلیارد درآمد کسب کرده، و از محل این درآمد ۹۰۰متر پارک را می سازد.

در نگاه اول به نظر تصمیم عاقلانه ای می رسد اما اگر با نگاه دقیق تری مسئله را واکاوی کنیم در می یابیم که این سیاست در گذر زمان حق شهروندان عادی را از مالکیت شهرشان سلب می کند. شهر در گذر زمان متعلق به صاحبان سرمایه می شود که با تصاحب مغازه ها بهترین نقاط شهر را در اختیار می گیرند. شهر به مجموعه ای تجاری تبدیل می شود که صرفا خدمات می دهد. محل زندگی اما روز به روز از مرکز شهر به حاشیه پس زده می شود. چرا که نقاط مرکزی شهر تجاری و گران شده و امکان زیستن شهروندان عادی در آن سلب شده است. چنان چه امروز شاهدیم محلات جنوبی، تنگک ها و عالیشهر محل زندگی افراد بیشتری می شود.

خصوصی سازی در وجه دیگر ایجاد حلقه های بسته ثروت و قدرت می کند. در شورای شهر اعضا با سرمایه گذارانی ایجاد ارتباط می کنند و مسئولیت های شهرداری را ذره ذره به آن ها واگذار می کنند. مثلا هفته گذشته مشخص شد شهرداری در قالب قراردادی میدان میوه تره بار را به سرمایه گذاری واگذار کرده است. در حالی که قرارداد کاملا به نفع سرمایه گذار نوشته شده است. بدون نظارت بر این روابط و قرارداد ها امکان مبارزه با فساد از بین می رود. شهرداری به جای آن که نهادی اجتماعی باشد در گذر زمان به بنگاهی اقتصادی تبدیل می شود، البته به زعم من همین امروز هم به چنین نهادی تبدیل شده است.

اگر فعال اجتماعی هستیم یا خود را کنش گر شهری می دانیم باید در پی واکاوی سیاست های شهرداری باشیم. و این آگاهی را به دیگر شهروندان نیز انتقال دهیم. باید شهروندان را متوجه حق شان به شهر کنیم تا در پی بازتوزیع دموکراتیک تر منابع ثروت و قدرت باشند.
این همان نکته ای است که دیوید هاروی، جامعه شناس شهری بر آن تاکید می کند: «کنترل دموکراتیک تر بر تولید و استفاده از سرمایه مازاد به نفع شهروندان»

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
آرشیو