ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

کارگران روزمزدوکودکان کاررا نباید فراموش کرد


از اواسط اسفندماه سال گذشته، تا همین هفته‌ی اخیر، بوشهر نسبت به دیگر مناطق کشور وضعیت بهتری در مواجهه با بحران کرونا داشت. بوشهر برای هفته‌ها وضعیتی سفید داشت و هم‌چنین آخرین استانی بود که بیمار کرونا مثبت در آن تشخیص داده شد.

عده‌ی بسیاری مراقبت‌های مردم و کنترل مسیر عبور و مرور شهری را علت این امر دانسته و نقش اصلی را در شکل‌گیری این وضعیت به مردم می‌دادند.
اما در هفته‌های اخیر افزایش تعداد مبتلایان حکایت از وضعیتی دارد که در مرز هشدار است و روز به روز بحرانی‌تر می‌شود. وضعیتی که نگرانی مردم را هر روز بیشتر می‌کند و آن‌ها را در تنگنایی میان ضروریات زندگی و ترس از کرونا قرار می‌دهد.
در این نگرخواهی تلاش کردیم به‌جای آن‌که به سراغ کارشناسان و صاحب‌نظران برویم، بیشتر از شهروندان بپرسیم. چرا که نظر آن‌ها درک بی‌واسطه و مستقیم‌تری از فضای عمومی جامعه در اختیار ما می‌گذارد.

ایرن واعط زاده:

۱. در حالی که استان بوشهر از اسفندماه وضعیت خوبی نسبت به دیگر مناطق کشور داشت، آمارهای هفته اخیر، حکایت از افزایش تصاعدی مبتلایان به ویروس کرونا دارد. به نظر شما علت این افزایش آمار چیست؟
افزایش آمار مبتلایان به این ویروس علل مختلفی دارد که آن را باید از همان ابتدای مطرح شدن کرونا مورد بررسی قرار داد.
مسدود نکردن راه‌های رفت و آمد و جدی نگرفتن این معضل در همان ابتدای امر باعث بسط و اشاعه‌ی این بیماری شد، تا جایی که ما امروز با بحرانی جهانی و همه‌گیر مواجه هستیم.

۲. به نظر شما متولیان رسمی در این زمینه چقدر مقصرند؟ مسئولیت دولت و مدیران استانی در این وضعیت چیست؟
وضعیت نامساعد امروز حاصل بی‌خیالی و بی‌تدبیری هم دولت و هم برخی مسئولان استانی است که از همان ماه اول راه‌های ورود را برای مسافران باز گذاشته و در ماه‌های بعدی نیز از مردم خواستند تا در ادارات، ارگان‌ها و عرصه‌های دیگر طبق روال قبل به کار مشغول شوند. در واقع دولت و مسئولین به جای تدبیراندیشی و اتخاذ سیاست‌هایی کارآمد برای کنترل و مهار این ویروس، آن را مسئله‌ای سطحی پنداشته و نادیده گرفتند.

۳. بسیاری از بی‌مبالاتی مردم گلایه می‌کنند و عده‌ای دیگر مردم را ناگزیر به حضور در جامعه می‌دانند. به‌نظر شما سهم مردم در ایجاد شرایط جدید که به افزایش تعداد مبتلایان انجامیده است، چقدر است؟
جدا از مردمی که از همان ابتدا کرونا را به ریشخند گرفتند، گروه دیگری از افراد جامعه به ویژه اقلیت‌ها و اقشار طبقات پایین مثل کارگران روزمرد و کودکان کار را نباید فراموش کرد که قرنطینه و در خانه نشستن برای آنان مساوی با نداشتن نان شب است. بدیهی است که وقتی دولت فضا را باز گذاشته و اقلیت‌ها را نیز بیش از پیش در فضای نامساعد امروز رها می‌کند، آنان برای تأمین معاش راهی جز ورود به جامعه و از سر گرفتن شغل خود ندارند.
علاوه بر نوع عملکرد دولت و برخی مسئولین، تغییر پروتکل‌ها نیز مردم را نسبت به توصیه‌ها و اخطارها بی‌توجه کرده است.

۴. راهکار پیشنهادی شما برای گذار از این وضعیت چیست؟ به نظر شما هفته‌های آینده بحران کرونا در بوشهر مدیریت می‌شود یا با افزایش تعداد مبتلایان بوشهر نیز همچون استان‌های شمالی وضعیتی خطرناک پیدا می‌کند؟
اکنون پس از گذشت چند ماه از شیوع این بیماری انتشار روزانه‌ی آمار مبتلایان و دادن دستورالعمل‌های جدید ‌که به نوعی تبدیل به کلیشه‌ای ملال‌آور برای مردم شده، کفایت نمی‌کند. این روزها مردم ما علاوه بر توصیه‌های پزشکی، به مشاوره‌های روانشناختی نیز احتیاج دارند؛ چراکه خانه‌نشینی، رفتارهای وسواسی، فشار روانی ناشی از اخبار ناگوار و … آستانه‌ی تحمل و نگاه آنان به زندگی را متزلزل کرده است.
در کنار این موارد، تمام فجایع و رویدادهای سال ۹۸ را نیز نباید فراموش کرد که به خشم و بی‌اعتمادی جامعه‌ی ایرانی نسبت به دولت دامن زده است؛ تا جایی که آ‌ن‌ها نه تشویق‌ها و نه تهدیدهایی که از سوی دولت ارائه می‌گردد را برنمی‌تابند.
ظاهراً این روزها استان بوشهر تاوان سفید بودن روزهای قبل را پس می‌دهد! و اگر آمارها(که در واقعی بودنشان تردید وجود دارد) به همین صورت پیش برود، بیشتر مردم استان به این بیماری مبتلا خواهند شد که البته امیدوارم هم مسئولان و هم مردم با پذیرش سئولیت‌های فردی و اجتماعی خود سبب کنترل این معضل همگانی شوند.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
آرشیو