ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

ایرن واعظ‌زاده
جدال بی‌امان سوگ و انسان


پیش از بیان هر چیز اذعان می‌کنم که نگارنده نیز همچون انسانی عادی، از ابتلا به ویروس‌های اجتماعی همه‌گیر که امروزه در تمام ابعاد و سطوح جامعه گسترش یافته، مصون نبوده و نخواهد بود.
آن چه مرا در آنی تکان داده و سبب تأمل و انگیزه‌ی نگارش این سطور را فراهم آورد، ابتدا دریافت اخبار سرگیجه‌آور و روزانه‌ی مرگ و سپس، اشک‌های بهت‌آلود مادرم از فقدانی ناباورانه بود؛ اشک‌هایی که آخرین بار داغی و اندوه فرساینده‌ی آن را در پی از دست دادن پدربزرگ چشیده بودم.

تاریخ سال‌های اخیر را که ورق بزنیم، هر ورقش پر است از سوگ‌های اجتماعی بی‌وقفه و ناباورانه‌ای که اندوه ناشی از آن، دل‌ها را به رعشه می‌اندازد؛ دل‌هایی که اکنون چنان با سوگ‌های فردی مالامال و یکی شده، که غم از دست دادن و فقدان حضور دیگری را به منزله‌ی امری عادی پذیرا شده‌اند. اما این عادی شدگی و پذیرش مرگ که انسان ناتوان از ایستادگی در برابر آن است، اجتماع بشری را به کدام سمت سوق خواهد داد؟
شیوع مرگ‌های ناباورانه که قربانیان آن نه کهن‌سالان و بیماران لاعلاج، که طیف وسیعی از انسان‌ها را در برمی‌گیرد، سیطره‌ی خود را چنان گسترانیده و دامنه‌دار کرده که سوگ را جزئی جدانشدنی و حتی شاید بتوان گفت یکپارچه از زیست هر انسان قرار داده است.

پیش از ظهور کرونا، بخش قابل توجهی از زمان انسان‌ها صرف رفت‌وآمد و شرکت در مراسم تشییع و ختم می‌شد؛ به گونه‌ای که هر زمان از خانواده و دوستی برنامه‌ی روزانه را جویا شده تا جایی برای یک برنامه‌ی مشترک باز کنی، در بسیاری موارد، شنیدن واژه‌ی “تشییع” و “فاتحه” بود که اعصاب انسان را کش می‌آورد. در این میان، کرونا نیز ظهور کرد و همپای مرگ‌های شوک‌آور، سوگ‌های جانسوز دیگر را هم رقم زد.
ایرانیان که خود پیش از این ملتی ناشاد و مرده‌پرست قلمداد می‌شدند، اینک با تجربه‌ی سوگ‌های پی در پی(از سوگ اجتماعی به سوگ فردی و برعکس)، بی‌تفاوتی و میل به فردگرایی پا به پای افسردگی، پرخاشگری، انزوا، بی‌اعتمادی اجتماعی و … در آن‌ها نمود یافته و برجسته‌تر می‌گردد.

روزگار پساکرونا که کارشناسان و صاحبنظران حوزه‌ی علوم انسانی پیش‌بینی‌های بسیاری از آن درباره‌ی مسائل گوناگون و از زوایای مختلف و متفاوت به دست داده‌اند، ویروس ماندگارتری را در میان این سرزمین تکثیر خواهد کرد که همانا بی‌تفاوتی اجتماعی با دوز بالای انسانی است.

شیارهای شقاوت روزگار که در پی پلشتی و نحسی مرگ در عمق جان می‌نشیند، در عصر کنونی چنان با سرعت و حیرت‌انگیز به آدمی تحمیل می‌گردد که انسان مدرن را عاجز و ناتوان از تأمل در باب مسائل پیرامونی خود وامی‌گذارد.

بشر امروز که زندگی سیزیف‌وارش به سوگ و فقدانی بی‌چون و چرا گره خورده است، رویدادها و اتفاقات هر روزه را این بار با عینکی که شیشه‌های آن را گرد بی‌تعلقی و بی‌انگیزگی فراگرفته، می‌نگرد. در واقع،
آن چه به نام عصیان و شورش در انسان دیروز نظاره شده و محرک او برای جدال با سرنوشت نانوشته‌ی خود و دیگری بود، به سرعت جایش را به سردی و پذیرش محض داده است که صدها برابر خطرآفرین‌تر از کووید ۱۹ برای این نسل و نسل‌های آینده بوده و چاره و علاج آن تنها در مدیریت سوگ و چنگ انداختن به خودآگاهی و خودساختگی خلاصه می‌شود.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
گفت و گو از: سودابه زیارتی مردم بوشهر، مردمی مظلوم و آرام هستند. به‌نظر شما آیا این یک ویژگی مثبت و افتخارآمیز برای بوشهری‌هاست؟ این خصوصیت تا چه اندازه باعث آسیب این مردم شده؟ شما فکر نمی‌کنید این مظلومیت تا حد زیادی مردم را از همدلیِ عملی نسبت به یکدیگر دور کرده است؟(باتوجه به این‌که […]
آرشیو

مقالات

حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
آرشیو