ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

احمد زیدآبادی
ایران و آمریکا


رابطۀ تهران – واشنگتن وارد مرحله‌ای از تلاطم شده است که ناظران سیاسی یک روز آنها را در آستانۀ ورود به جنگ می‌بینند و روز بعد وقوع جنگ را منتفی می‌دانند!

واقعیت این است که هیچکدام از دو کشور آمریکا و ایران، نفعی در ورود به جنگی بزرگ و همه جانبه برای خود نمی‌بینند و به همین دلیل، پس از برداشن هر گام به سمت جنگ، بلافاصله گامی در جهت معکوس برمی‌دارند.
این وضعیت سبب شده است تا بسیاری از تحلیل‌گران بین‌المللی، سیاست آمریکا در برابر جمهوری اسلامی را ناروشن و مذبذب ارزیابی کنند. این اما نکته‌ای است که به نظرم محافل دست‌راستی اسرائیلی که علاقه‌ای وصف‌ناپذیر برای شعله‌ور شدن جنگ بین ایران و آمریکا دارند، به عمد به آن دامن می‌زنند.

سیاست آمریکا در برابر جمهوری اسلامی از قضا بیش از اندازه روشن و شفاف است. آنها با قطع صادرات نفت ایران، راه تنفس آزاد اقتصاد کشور را بند آورده‌اند و به امید روزی نشسته‌اند که سران جمهوری اسلامی برای پیشگیری از فروپاشی اقتصادی، پشت میز مذاکره بنشینند تا مجموعۀ اختلافات دو کشور به صورت یکجا و یک‌بار برای همیشه حل شود.

سران آمریکا نسبت به موفقیت این سیاست ظاهراً تردید ندارند و حتی عجله‌ای هم در کار آنها دیده نمی‌شود! گویی آنان مطمئن‌اند که مذاکره دیر یا زود اتفاق خواهد افتاد و برای این منظور فقط لازم است فشارها را تشدید کنند. به همین دلیل، مقام‌های آمریکایی پس از هر بار تشدید تشنج در روابط‌شان با ایران، بر این نکته انگشت می‌گذارند که خواهان تغییر رژیم و یا جنگ با ایران نیستند و صرفاً در پی تغییر رفتار دولت آن هستند.

جمهوری اسلامی اما نمی‌خواهد کار به آن نقطه برسد. یک تغییر رفتار کلان از نظر برخی از مسئولان ایرانی، کم از تغییر رژیم ندارد چرا که هویت جمهوری اسلامی را دگرگون می‌کند. از همین رو، مقام‌های ایرانی به نوبۀ خود می‌کوشند تا از ابزارهای در اختیارِ خود در منطقه، برای ناکام گذاشتن سیاست آمریکا استفاده کنند.

گروه‌های متحد ایران در برخی کشورهای خاورمیانه بخصوص عراق، در واقع مهمترین ابزارهای جمهوری اسلامی برای تأثیرگذاری بر این روند هستند. اما ظاهراً آمریکا و متحدان منطقه‌ای‌اش از چندی پیش همین گروه‌ها را هدف قرار داده‌اند تا به زعم خود پر و بال جمهوری اسلامی را در منطقه قیچی کنند.
آنچه در عراق جریان دارد، به واقع حرکتی پیچیده برای دستیابی به همین هدف است.

این در حالی است که ناآرامی‌های آبان ماه و پیامدهای آن، کار جمهوری اسلامی را در مواجهه با کارزار خارجی پیش روی آن سخت‌تر کرده و فرا رسیدن موعد انتخابات مجلس نیز در این وضعیت، بر ابهام اوضاع افزوده است.
واقعیت این است که از نگاه یک ناظر بیرونی، دیگر نمی‌توان جهت حرکت ایران را برای عبور از این موقعیت به درستی تشخیص داد. صداهای ناهمگونی از محافل صاحبِ نفوذ و قدرت به گوش می‌رسد که صدای غالب در آنها گم است. با اینکه گویا محافل اصولگرا تسخیر مجلس آینده را به عنوان گامی برای یکدستی بیشتر قدرت و اتخاذ سیاست‌های مشخص‌تر تلقی می‌کنند، اما بسیاری از آنها در همین هدف نیز چندان قاطع و مصمم به نظر نمی‌رسند و اصرار عجیبی بر لزوم مشارکت جناح اصلاح‌طلب در انتخابات دارند. این اصرار البته در نزد تندروترین شاخۀ آنها نوعی تلذذ آنی از شکست اصلاح‌طلبان در پای صندوق رأی است، اما برخی دیگر حضور اصلاح‌طلبان را برای گرم کردن “تنور انتخابات” و بالا بردن میزان حضور مردم در پای صندق‌های رأی کاملاً ضروری می‌دانند و حتی از به کارگیری زبان تهدید در این زمینه پرهیز ندارند!

با این حال، موضع مجموعۀ اصولگرایان چیزی بیش از موارد فوق جلوه می‌کند. بسیاری از آنها از یک دست شدن قدرت به دست خودشان کاملاً بیمناک به نظر می‌رسند. در شرایط ته کشیدن منابع مالی و کسری هنگفت بودجه و نارضایتی رو به گسترش اقتصادی، تسخیر یکپارچۀ قدرت طبعاً چندان حلاوت و جذابیتی ندارد که کارکشتگان اصولگرا را به کلی اغفال کند! با این همه هیچ تلاشی برای رقابتی کردن انتخابات و حضور نیروهای تازه نفس‌تر در این میدان هم از سوی آنها دیده نمی‌شود!

به گمانم هنری کیسینجر هم از تحلیل شرایط داخلی ایران درمانده شده باشد!

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی:
حمید موذنی، نویسنده، جامعه‌شناس و روزنامه‌نگار بوشهری می‌گوید: ضعف روزنامه‌نگاری ما به ضعف جامعه و نبود جامعه مدنی بر می‌گردد؛ تا زمانی که جامعه ضعیف باشد و لویاتان یا دولت، مقید به جامعه نشود، ما با ضعف مطبوعاتی روبه‌رو هستیم. الهام بهروزی، بوشهر: روز خبرنگار (۱۷ مردادماه) فرصت مغتنمی است برای دیدن و شنیدن افرادی […]
آرشیو

مقالات

اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
آرشیو