ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟


چه کسی در خانه نمی‌ماند؟
از ابتدای شیوع این ویروس و وحشتی که همه جا حکمفرما شده بیشترین چیزی که از مسئولین و مردم و فعالین فضای مجازی شنیده میشه کمپین #درخانهبمانیم است. حکومت که شهرها را قرنطینه و ادارات را تعطیل نکرده، و تصمیم‌گیری تعطیلی بخش‌های صنعتی و خدماتی را به خود مردم واگذار کرده مدام با زبانی طلبکارانه از جدی گرفته نشدن بیماری کرونا و شلوغی شهرها گله می‌کند و فعالیت مجازی هم به مردم فحش می‌دهند که چرا در خانه‌هایتان نمی‌مانید. من از همان ابتدا شک داشتم که در وضع فعلی کشور علی‌رغم درستی این کمپین، اصلاً بتوان چنین تقاضایی از همه مردم کرد و هرگز هم چیزی درباره در خانه ماندن و قرنطینه خانگی ننوشتم… چرا؟ فکر می‌کنید تعداد افرادی که روزانه پول در می‌آورند و هیچ پشتوانه‌ای ندارند در کشور چند نفر است؟ افرادی که اصطلاحاً روز_خور اند. یک میلیون نفر؟ دو یا سه میلیون؟.. جمهوری اسلامی از دیرباز سابقه‌ای درخشان در پنهان کردن آمارهای دقیق و واقعی نیروی کار دارد، تقریباً هیچ راهی برای به دست آوردن آمار دقیق وجود ندارد. اما از همین آمارهای نیم‌بند هم چیزهایی دستگیرمان می‌شود.
صدا و سیما در مرداد ٩٨ به نقل از یکی از اعضای شورای عالی کار گفت ٣/۵ میلیون نفر  «کارگر زیرزمینی» یعنی کارگرهای کارگاه‌های غیرقانونی و خارج از نظارت دستگاه‌های دولتی وجود دارند، کسانی که روزانه مزد می‌گیرند و هیچ بیمه و مزایایی ندارند.
بر اساس آمارهای سازمان تأمین اجتماعی ٣ میلیون نفر  «زن روزمزد» به عنوان پرستار خانگی، خدمتکار منزل پاره وقت، نظافتچی، شاگرد آرایشگاه و خیاطی، تولیدکننده مواد غذایی خانگی، فروشنده خرده‌پا فعالیت می‌کنند و هیچ‌گونه رابطه استخدامی رسمی و بیمه‌ای ندارند و درآمدشان به شدت ناپایدار است. زنانی که می‌توان حدس زد مورد خشونت‌های محیط کار قرار می‌گیرند و دستمزدهای بسیار کمتر از قانون اداره کار می‌گیرند.
در سال ٨٩ سازمان خصوصی‌سازی متولی سهام عدالت بر اساس اطلاعات پایه‌ای متقاضیان، تعداد کارگران روزمزد ساختمانی را ٣/٢ میلیون نفر اعلام کرد، همان سال فعالان کارگری این عدد را ۵ میلیون نفر اعلام کرد، بر فرض صحت ادعای سازمان خصوصی سازی و عدم افزایش این رقم در ده سال گذشته بیش از ٣ میلیون نفر کارگر روزمزد فصلی داریم که معیشت‌شان به شدت متزلزل است. کسانی که یا باید هر روز کار کنند و یا هر روز دنبال کار بعدی‌شان بگردند.
طبق آمار اتحادیه تاکسیرانی ایران ٣١٣ هزار تاکسی خطی فعال داریم، همه می‌دانیم که مسافرکشان شخصی چندبرابر تاکسی‌ها هستند، فرض کنیم به همین تعداد باشند، یا حتی کمتر، دست‌کم می‌توان گفت ٣۰٠ هزار مسافرکش شخصی در کشور وجود دارد. طبق آمار همین اتحادیه ٢٧٣ هزار نفر در تاکسی تلفنی ها، سرویس‌های مدارس و تاکسی‌های فرودگاه مشغول بکارند. علاوه بر این اسنپ تعداد رانندگان فعال خود را ٣۰٠ هزار نفر و تپسی ١۵٠ هزار نفر اعلام می‌کنند. از بقیه تاکسی‌های اینترنتی و از وانت‌بارها که بگذریم تا همین‌جا دست‌کم ١/٣ میلیون نفر با وسیله نقلیه‌شان و روزانه کسب درآمد می‌کنند.
این‌ها معنیش این است که لااقل ١١ میلیون نفر در این کشور بدون درآمد ثابت، بیمه و هیچ پشتوانه‌ای بصورت روزانه نان می‌خورند، کسانی که این دولت بی‌شرم قرار است به کمتر از یک‌سوم‌شان رقم ناچیز یک میلیون تومان را وام بدهد و با ۴ درصد سود ازشان پس بگیرد!! کسانی که اگر به کرونا هم مبتلا نشوند، در اثر خانه نشینی و خود قرنطینگی قطعاً گرسنگی خواهند کشید . پس لطفاً قبل از شکوه و شکایت کردن درباره در خانه ماندن همه مردم، کمی حرفتان را مزه مزه کنید.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
آرشیو