ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

امیرحسین مهدوی
تحریم، کرونا و دولت سایه

تحریم، کرونا و دولت سایه
آیا شیوع ویروس کرونا هم تبدیل به نقطه امید دولت ترامپ برای تغییر حکومت ایران یا تغییر اساسی رفتار آن شده است؟ شماری از سیاستمداران تندرو آمریکایی و بسیاری از مخالفین حکومت ایران چنین باوری دارند. این دیدگاه ایفای نقش جدید نهادهای عمومی غیردولتی ایران در بحران اخیر را نادیده می‌گیرند. آنچه به‌نظر می‌آید این است که به‌جای وقوع تغییر رفتار مطلوب آمریکا، کوید-۱۹ و فشار فزاینده خارجی بر روی اقتصاد ایران، موقعیت نهادهای مذهبی و نظامی را مستحکم‌تر خواهد کرد.
از زمانی که دولت ایران اولین مورد ابتلا به ویروس را اعلام کرد تا کنون ایران همواره در بین ده کشوری که بیشترین آسیب را از کرونا دیده اند قرار داشته است. اما برخلاف نُه کشور دیگر، اقتصاد ایران حتی بیش از شیوع ویروس هم در وضع بسیار وخیمی بود. ناکارآمدی، فساد، تحریم و سقوط قیمت نفت، رکودِ تورمی ایران را بیشترین حد رسانده بود: ۴۱ درصد تورم، رشد اقتصادی منفی ۷.۲ درصد و ۲۰ درصد کسری بودجه برای سال ۱۳۹۹ که با ملاحظه اثر کرونا دستکم دو برابر خواهد شد.
همچون عرصه‌های دیگر، سیاست رسمی دولت ترامپ در مورد ایران هم پنبه‌ کردن همه آن چیزی بود که اوباما رشته بود. او با خروج یکجانبه از توافق سال ۲۰۱۵ ایران و شش کشور، کارزار فشار حداکثری اقتصادی با هدف محدود کردن حضور ایران در خاورمیانه را کلید زد.

بر همین اساس، دولت آمریکا تاکنون دست رد به خواسته‌های مقامات ایران، رهبران اروپا، سناتورها و نمایندگان کنگره و رقیب انتخاباتی‌اش، جو بایدن، برای تعلیق موقت تحریم‌ها به‌خاطر کرونا زده است. آمریکا همچنین با درخواست بانک مرکزی ایران برای ۵ میلیارد دلار وام اضطراری صندوق بین‌المللی پول مخالفت کرده است. این فشار اقتصادی در مدیریت شیوع بیماری و  آثار ویرانگر آن بر اقتصاد ایران اثر خواهد گذاشت.
تحریم‌ها در حال بی‌خاصیت کردن و بلا‌موضوع کردن دولت انتخابی در ایران است. نتیجه‌ی غلبه نهادهای بیرون از بودجه و نظارت در انجام وظایف حاکمیتی می‌تواند سوق دادن بیشتر ایران به سمت حکومتی تک‌حزبی با غلبه نیروهای نظامی باشد
وزارت خارجه آمریکا و خصوصا حساب‌هایش در شبکه‌های اجتماعی تلاش می‌کنند مردم ایران را قانع کنند که نهادها و بنیادهای غیردولتی ایران منابع کافی برای جنگ با بیماری را دارند و ایران احتیاجی به منابع خارجی ندارد. در ماه مارس وزارت خارجی آمریکا در متنی رسمی ادعا کرد که حکومت ایران دارایی کافی برای پاسخ دادن به نیازهای بخش سلامت را دارد. البته در این مدت آمریکا پیشنهاد کمک درمانی به ایران را هم مطرح کرد که مقامات ایران آن را رد کردند. استدلال ایران این بود که اگر آمریکا قصد کمک دارد، به‌جای پیشنهاد کمک‌های انسان‌دوستانه، دارایی‌های ایران را آزاد کرد و تحریم‌ها را معلق کند.
اما، بر خلاف دو سال منتهی به امضای برجام، به‌نظر نمی‌آید این‌بار افکار عمومی ایران آنچنان یک صدا در حال حمایت از لغو تحریم‌ها باشد. در سال ۱۳۹۲ نامزدی که شعار حل مساله تحریم‌ها را می‌داد به ریاست جمهوری انتخاب شد و مردم تهران، هر مرحله از پیشرفت مذاکرات را در خیابان جشن می‌گرفتند. مذاکره‌کنندگان در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی تحسین می‌شدند و نمایندگان حامی برجام اکثریت را در انتخابات مجلس سال ۱۳۹۴ به‌دست آوردند. اما این‌بار فضا به کل متفاوت است. در اسفند گذشته رکورد پایین‌ترین مشارکت رای‌دهندگان در ادوار انتخابات مجلس ایران ثبت شد. بیش از آن هم در پاییز  سال گذشته ناآرامی‌های سراسری و واکنش سخت حاکمیت به آن احساس کم شدن اعتماد مردم به حکومت را فراگیر کرده بود. در نتیجه فشار افکار عمومی ایران، آنطور که در ۲۰۱۵ تجربه شد، برای رفع تحریم‌های فعلی در غرب احساس نمی‌شود.

منبع : پنجره

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آرشیو