ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

استعفای شهردار؛ رازها و دروغ‌ها

  • موضوع خبر : تیتر یک
  • شناسه خبر: 17934


عصر امروز، ۱۴ام اردیبهشت جلسه‌ی شورای شهر در حالی آغاز گردید که ابوذر دهدار خبر استعفای امیری را اعلام کرد و موجب تعجب همگان شد.
نوالدین امیری نیز راس ساعت ۱۹ در صحن علنی حاضر شد تا در این‌باره گفتگوی بیشتر انجام شود.

از میان گفته‌های اعضای شورا چنان برمی‌آمد که آن‌ها نیز از این استعفا متعجب شده‌اند و این تعجب برخی از چهره‌ی منتقد امیری را در پذیرش استعفا مردد کرد.
مردد به آن جهت که نمی‌دانند کدام سیاست‌ها موجب این اتفاق شده و از این نکته می‌ترسند که این سیاست‌ها آینده‌ی بدتری برای شهر رقم بزند و شهردار ضعیف‌تری برای شهر انتخاب کند.
اما واقعیت این است که هیچ‌کدام از اعضای شورا دغدغه‌ی مسائل شهری و تضییع حقوق عمومی شهروندان را ندارند. آن‌ها بیشتر از ترس بازی خوردن از عضو دیگر و کوتاه ماندن دست‌شان در انتخاب شهردار جدید مردد شده‌اند.

تصمیم نهایی برای پذیرش استعفای شهردار به جلسه فردا عصر شورا موکول شد، اگرچه به‌نظر می‌رسد شورا پنج‌رای برای پذیرش استعفای امیری دارد؛ و اگر اتفاق عجیب دیگری رخ ندهد باید شهرداری نورالدین امیری را تمام شده بدانیم.

اما نکته‌ی مهم دیگری که جلسه امروز را تحت‌الشعاع قرار داد غیرعلنی شدن جلسه در حساس‌ترین لحظاتش بود.
درست پس از ورود امیری به صحن علنی‌، ابوذر دهدار از خبرنگاران خواست صحن‌علنی را ترک کنند تا گفتگوی اعضا با شهردار پشت درب‌های بسته انجام شود.

این اتفاق نه یک‌‌بار، بلکه دوبار در طول یک‌روز انجام شد و پس از خروج امیری از شورا، با ورود مجدد خبرنگاران به صحن، بار دیگر ابوذر دهدار از خبرنگاران خواست جلسه را برای گفتگوی خصوصی اعضا ترک کنند.

هرچند این تصمیم رییس شورا با مخالفت خبرنگار جامعه‌آنلاین همراه بود اما ابوذر دهدار بر این تصمیم اصرار ورزید.

مطابق با ماده۱۵ قانون شوراها، جلسات شورا باید به صورت علنی و با حضور شهروندان و اصحاب رسانه انجام بگیرد. و برای جلسات غیرعلنی، حداقل دو‌ سوم اعضا باید با این درخواست موافقت کنند. اما این روزها شورای شهر بدون رعایت قوانین داخلی، هرموقع بخواهد، دقیقا در حساس‌ترین لحظات جلسه، خبرنگارها را از صحن بیرون می‌کند!

اگرچه ابوذر دهدار مدعی شد شورا چیزی برای پنهان کردن ندارد؛ اما انجام این کار که در هفته‌های اخیر به رویه معمول جلسات شورا بدل شده و اوج آن را امروز شاهد بودیم، نشان از عدم‌شفافیت دارد. اعضای شورای شهر چیزهای بسیاری برای مخفی کردن دارند، مدارک بسیاری برای تخریب یکدیگر و ترجیح می‌دهند صحبت‌های مهم‌شان به افکار عمومی درز پیدا نکند.
با این همه هر روزه در نطق‌های‌شان از لزوم شفافیت می‌گویند اما در عمل به گونه‌ای دیگر رفتار می‌کنند. شورا از بیخ‌ و بنیاد در تضاد با شفافیت عمل می‌کند و این روزها این سیاست جنبه علنی‌تر و رسمی‌تری به خود گرفته است.
با این رویه که تبدیل به عادت شده است، امکان دسترسی بی‌واسطه به واقعیت موجود بسیار محدودتر می‌شود و خبرنگاران بیش از پیش نیازمند آن می‌شوند که اخبار جلسات غیرعلنی را با واسطه از اعضای شورا دریافت کنند.
در لحظات غیرعلنی مهم‌ترین تصمیم‌ها و سخنان رد و بدل می‌شود و اعضای شورا به خوبی یاد گرفته‌اند حرف‌های مهم‌شان را برای همان ساعت بگذارند و جلوی خبرنگارها حقیقت را پنهان کنند.
در این سه سال اعضای شورا نشان داده اند که هیچ چیزی واقعا شفاف نیست. در جلسه‌یی کمی پیش‌تر شورا استیضاح واقعی بود اما رایزنی‌های شهردار و بازی های پشت پرده همیشگی شورا، استیضاح را ناکام گذاشت. به همین خاطر افکار عمومی همانند استیضاح چند هفته پیش، این استعفا را هم واقعی نمی داند.

پس از پایان جلسه، خبرنگار جامعه‌آنلاین با چند نفر از اعضای شورا تماس گرفت و همگی گفتند که هیچ رای‌گیری‌ای برای غیرعلنی شدن جلسه انجام نشد. بنابراین ریاست شورا خودسرانه و با نقض ماده۱۵ قانون شورا ها جلسه را غیرعلنی کرد؛ و به‌نظر می‌رسد این رویه همچنان ادامه پیدا کند

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آرشیو