ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

عالیشهر نیاز به تجهیزات بیشتر دارد

اگر واقع بین باشیم و نسبی در نظر بگیریم با شرایط موجود استان بسنجیم . نمره قابل قبولی دریافت میکنند . با روی کار آمدن شهرداری تجهیزات جدید هم به مجموعه آتشنشانی اضافه گردید و این خودش جای امیدواریست . باتوجه به پوششی که این عزیزان به روستاهای اطراف هم گاها میدهند تجهیزات بیشتر ضروروی است .

 

 

سرویس اجتماعی جامعه: هشت روز از فاجعه پلاسکو گذشت. حادثه ای که تحلیل های بسیاری را به همراه داشت و جان شهروندان بسیاری را گرفت. بحرانی که از مدتها پیش بیم آن می رفت و با توجه به تذکرهای بسیار توسط مدیران و مسوولان شهری نادیده گرفته شد و در روز حادثه نه تنها  بر سر خیابان جمهوری و تهران ، که بر سر تمام ملت ایران نیز آوار شد. ترسی عمیق در جان مردم ایران ریشه دواند که آیا به وقت بروز حادثه مدیران ما می توانند مدیریت بحران کنند؟ آیا تجهیزات ما آن اندازه است که بتواند از پس بحران بر آِید؟ تا کی جان عزیز آتش نشانان ما بعلت نبود امکانات کافی همچنان گرفته شود ؟ و….

حادثه پلاسکو این سوالها و پرسش های بی شمار دیگری را به ذهن می آورد. از بُعد اجتماعی نیز، واقعه پلاسکو را می توان مورد بررسی قرار داد. رفتارها و کنش شهروندان به وقت حادثه. از سلفی گرفتن ها تا کمک رسانی و همت همگانی در راستای کمک به کارگران و صاحبان تولیدی هایی که هم اکنون بی کار شده اند. سایت جامعه در جهت بررسی این واقعه و همچنین طرح این پرسش که که اگر حادثه ای مشابه در نقاط مختلف استان بوشهر رخ دهد، تجهیزات و نیروهای امدادی ما توان کافی در مدیریت بحران خواهند داشت؟

سوالات خود را با افراد مختلف  مطرح نموده ایم.

علی احمدی پور/ خبرنگار و فعال اجتماعی

۱.نظر شما در خصوص فاجعه ساختمان پلاسکوی تهران چیست؟

در مورد ابعاد حادثه و اهمیت آن فراوان نگارش شده ولی از بُعد رسانه ای بدون شک این بزرگترین و غم انگیز ترین حادثه چند سال اخیر بوده که حادثه فوت آیت الله هاشمی رفسنجانی و را بکلی تحت شعاع قرار داد و آغاز دوران ترامپ و حتی سیل خانمانسوز سیستان و بلوچستان نیز نتوانست اخبار این حادثه را به رتبه دوم بیاورد .
٢. شهروندان در چنین شرایطی چگونه می توانند مثمر ثمر عمل نمایند؟

این حادثه  بیشتر یک بحران فرهنگی و مدریتی را نمایان کرد . در باب بحران فرهنگی که به مردم مربوط میشود باید عرض کنم از نظر بنده مردم در این گونه موارد دو دسته هستند . یک دسته افرادی که یکی از اعضا خانواده را در متن حادثه دارند مثل خانواده آتشنشانها و مغازه دارها که حضورشان غریزی ست و نمی شود در آن شرایط به آنها ایرادی گرفت .

دسته دوم مردمی هستند که غیر مسوولانه  به صحنه هجوم می آورند. که من هم با تجمع مردم مخالفم و این عمل نکوهیده است ولی باید ریشه یابی شود. یعنی بدانیم چرا مردم به صحنه هجوم می برند؟ به نظر من به دلیل آن عدم اطمینان به رسانه ها و بخصوص رسانه ملی در پخش اخبار صحیح است. یعنی در بُعد روانشناسی یا جامعه شناسی قضیه مردم پوشش خبری رسانه ملی را بی طرف و بی غرض و کامل نمیدانند و برای همین خودشان به محل حادثه مراجعه میکنند .به ضرب المثل شنیدن کی بود مانند دیدن توجه بفرمایید که در فرهنگ ما جا دارد . مردم ما علاقه ای به دیدن دارند و البته عدم اطمینان ذکر شده هم مزید بر علت است .
۳٫مقصر و پاسخگوی اصلی این فاجعه چه نهادی است؟

بدون شک مسوول این حادثه دلخراش بیاد مستضعفان به عنوان مالک ساختمان است . البته یک اشکال کلی در این حادثه و حوادث مشابه وجود دارد . اینکه ما راه فرار از قانون و عدم تمکین به قانون زیاد داریم ببینید شهرداری تهران و اتشنشانی که از نهاد های ریز نظر شهرداری است تذکراتی مکررا در این مورد به هیت مدیره ساختمان و کسبه داده بود . و کسبه هم بدلیل اینکه مالک نبودند حق قانونی در بازسازی نداشتند . اینکه شهرداری توان اجرایی برای جلوگیری از ادامه فعالیت در این چنین ساختماهایی ندارد جای اشکال است و اینکه وقتی پای فردی با پشتوانه مثل حاج علادین و ساختمانش و یا بنیاد مستضعفین و ساختمانش به میان میاید قانون را میشکنند یا خم میکنند یا راه فراری در پیش میگیرند جای اشکال اشت .

بنابراین اگر بخواهیم به طور دقیق بگوییم که مقصر اصلی این حوادث چه کسانی هستند شاید در مرحله اول باید تقصیر را به گردن خود مالک بیندازیم. شاید هم قانونی که به هر کدام از دستگاههای متولی همچون شهرداری فقط تا جایی اجازه دخالت می دهد که بتواند تذکری سطحی بدهد و گاهی هم تمسخر شود. نه بیشتر و نه کمتر…
۵٫نقدهایی در خصوص فاجعه از سوی افراد مختلفی نسبت به حضور انبوه مردم در محل حادثه صورت گرفته است. به نظر شما این اسیب احتناعی چه راه حلی دارد؟

از باب اینکه بنده جامعه شناس نیستم و رشته تحصیلی من در این زمینه نیست شاید پاسخی که به شما میدهم جامع نباشد و این پاسخ صرفا از زبان یک خبر نگار است . همانطور که قبلا عرض کردم مردمی که در محل تجمع کردند دو دسته عمده هستند . ولی اجازه دهید کمی ریز تر به قضیه نگاه کنیم چند دسته کوچک دیگر را هم مورد تحلیل قرار دهیم . به خانواده افراد درگیر در عمق حادثه نمی شود ایرادی گرفت که حضور در سر صحنه یک امر غریزی است . یعنی شما از مادر فلان مغازه دار نمی توانی انتظار داشته باشی در پای تلوریون بنشیدند و تماشا کند ببینید چه خبری از فرزندش میدهند . برای درک بهتر موضوع می توانیم خودمان را جای آن افراد قرار دهیم . البته حضور خانواده ها کار صحیحی نیست ولی غریزی است . مابقی مردم یک دسته دوربین بدست هستند که در فضای مجازی با هشتگ هایی مثل *من گوسفند هستم* عکسهای آنها منتشر شد و به طبع همین واکنش جامعه بهترین پاسخ به آنها و سوال شماست . افرادی که با همچین حادثه خانمانسوزی سلفی با لبخند میگیرند و با تجمع بی مورد از تردد خودروهای امداد و آتشنشنان جلو گیری میکنند باید سطح شعور اجتماعی خود را ارتقاءدهند .

یکی از گروه های مردمی که متاسفانه در خبرگزاری ها کمتر مورد توجه قرار گرفتند کمک رسانها و خیرین بودند . این دسته باید فعالیتشان نهادینه شود و بهتر است کمکهای آنها از طریق نهاد های ذی ربط به محل حادثه برسد نه با حضور شخصی و احساسی . مثلا فردی که کلیه وسایل امدادی مغازه اش ( بیل و کلنگ و وسایل حفاری و…) را با وانت برای کمک به رایگان اورده بود یا شرکت اب معدنی دنا که سریعا به محل حادثه اب معدنی ارسال کرد . اینها باید نهادینه شود و آموزش داده شود برای حوادث ناگوار بعدی .
ما در این روزها شاهد بودیم بعضا دسته های عذاداری با زنجیز زنی و در حین نوحه خوانی به محل حادثه مراجعه کردند . ضمن احترام برای این دوستان باید عرض کنم هرسخن وقتی  و هر نکته مکانی دارد و اینطور اعمال احساسی که کار امداد رسانی را مختل یا با مشکل مواجه میکند هرچند مذهبی باشد مورد اشکال است. باید فرهنگ سازی شود . این وظیفه من و شمای رسانه است.

۶٫برای پیش گیری از وقوع چنین حوادث تلخی پیشنهاد شما چیست؟
اجرای قانون و جلوگیری از شکستن و خم کردن قانون . ببینیداین چنین ساختمانهای بزرگ، صاحبان کوچکی ندارند . یا فردی است با نفوذ یا ارگان دولتی یا … باید قانون برای همه افراد به یک صورت اجرا گردد . در زمینه رفع تجمع مردم و .. هم باید فرهنگ سازی کنیم . این همه اول وظیفه رسانه است هم رسانه ملی و هم من و شما ی خبرنگار . بعد وظیفه سمن ها و فعالین اجتماعی و … باید آموزش ببینیم برای مواجهه با این اتفاقات . بیاد داشته باشیم حدود ۴۰ در صد از بافت تهران بافت فرسوده است و تهران رو ی گسل زلزله قرار دارد . چه بخواهیم چه نخواهیم این اتفاق یا اتفاقهای مشابه تکرار خواهد شد پس بهتر است از الان آماده باشیم . هم مدیران شهری و کشوری آماده مدیریت بحران باشند (که متاسفانه الان بحران مدیریت پررنگ تر از مدیریت بحران است ) هم مردم آموزش دیده تر باشند و مهمتر از همه تجهیزات و ادوات مربوط به رویارویی با بلایی طبیعی و اینچنینی را تهیه و بروز کنیم . در همین حادثه دیده شده که چقدر در زمینه تجهیزات عقبیم و کمبود داریم .

۷٫به نظر شما آتش نشانی عالیشهر به لحاظ امکانات و تجهیزات و آمادگی نیروها در صورت وقوع حادثه از استانداردهای لازم برخوردار است؟
اجازه بدهید به سوال شما  اینطور پاسخ بدهم اگه مسئله را مطلق در نظر بگیریم یعنی بخواهیم با استانداردهای جهانی مقایسه کنیم به طبع خیر و باید از نمره صد به دوستان زحمت کش ما در آتشنشانی عالیشهر و تجهیزاتشان نمره ای در حدود ۱۰ تا ۱۲ بدهیم . ولی اگر واقع بین باشیم و نسبی در نظر بگیریم با شرایط موجود استان بسنجیم . نمره قابل قبولی دریافت میکنند . با روی کار آمدن شهرداری تجهیزات جدید هم به مجموعه آتشنشانی اضافه گردید و این خودش جای امیدواریست . باتوجه به پوششی که این عزیزان به روستاهای اطراف هم گاها میدهند تجهیزات بیشتر ضروروی است .

نظرات

تیتردو

گفت و گو با حمید موذنی ، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از: الهام بهروزی
به مناسبت تولد خیام نیشابوری گفت و‌گو با حمید موذنی، نویسنده و پژوهشگر اجتماعی گفت و گو از الهام بهروزی ۱. در مورد زیست دیرینه مردم بوشهر با اشعار خیام‌خوانی توضیح بدید و اینکه چرا رباعیات خیامی در این منطقه از دیگر سروده‌های شاعران بزرگ پیش گرفته و مردم این منطقه با آن‌ها بیشتر همذات‌پنداری […]
آرشیو

مقالات

نادر هوشمند
سایه دوم تو
نادر هوشمند
اصلان آفریقایی و واپسین صورتک او
نادر هوشمند
آخرین ساعات زندگی یک گربه
نادر هوشمند
از ادعاهای یک دیوانه
نادر هوشمند
بازگشت از مرگی که در بیمارستان بوعلی سینا اتفاق افتاد
غزال ساکی
زنان و مشارکت سیاسی
حمید موذنی
شجریران
غزال ساکی
روزنامه‌نگار حوزه‌ی جامعه و زنان
محمود بدیه
کلیسای گریگوری
حمید موذنی
توسعه بدون مطبوعات آزاد رخ نمی‌دهد
اسلاوی ژیژک
به برهوتِ ویروسی (وایرال) خوش آمدید
محمد غمخوار
رفتار دوگانه کرونا در بوشهر
علی شیخ زاده
استندآپ کمدی و طنز در دنیای مدرن
احمدزیدآبادی
مجلس یازدهم؛ پدیده‌ای نوظهور؟
پدرام باقری
دو نکته درباره قتل رومینا
راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
ایرن واعظ‌زاده
کامو و مفهوم عدالت
مبین کرباسی
هزارمیلیارد تومان کجاست؟
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
آرشیو