ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

آرامشِ قبل از طوفان؟ «شرحی مختصر بر ۱۸۱امین جلسه شورا شهر»


دیروز عصر، عمارت امیریه روز آرامی را سپری کرد. برخلاف جلسه های پیشین که همواره شاهد بحث و مشاجره اعضا بودیم؛ جلسه دیروز عصر در آرامش کامل با چاشنی شوخی و خنده سپری شد. اعضای شورا شهر، فقط سه لایحه عمرانی را تصویب کردند.
اما در میان صحبت ها و شوخی هایشان دو نکته ارزش روایت کردن دارد.

۱.به طور خلاصه می توان گفت اعضا با رفتار و صحبت هایشان شأن این پارلمان شهری را حفظ نمی کنند. حتی بدیهیات یک جلسه رسمی را رعایت نمی کنند. شوخی های بی مورد، حرف زدن های درگوشی، با تلفن صحبت کردن در جلسه، طرز نشستن بر صندلی، داد و فریاد زدن، همه و همه صحن علنی شورا را بدل به یک محفل دوستانه کرده است. شورای شهر هیچ شباهتی به آن نهادی که ما انتظار داریم ندارد. نهادی که مثلا باید تصمیمات مهم شهری در آن گرفته شود
مثلا دیروز عصر یکی از اعضا می گفت:« باید تو کُم (شکم) شهردار بگردیم»
دهدار با خنده گفت: «شهردار بی زبونی داریم، بعد مدت ها یه چیزی گفت حالا»

اشاره اعضا به جلسه قبل بود که شهردار تهدید به افشاگری در مورد پرونده های پشت پرده کرده بود. شورایی که بخاطر تهدید شهردار بخواهد «تو کُمِش بگردد» نشان می دهد که مکانِ چندان مهمی نیست. بیشتر یک دورهمی دوستانه است. شاید باورش سخت باشد اما اعضای شورا حتی درباره کاردهای میوه خوری هم چند دقیقه ای صحبت کردند!
مشکل اساسی این است که قُبح این مسئله در میان تمامی ساکنان عمارت امیریه ریخته است. شوخی کردن و مسخره بازی جزو جدایی ناپذیر جلسات شورا شده است. گویی اصلا متوجه نیستند در چه جایگاهی قرار گرفته اند! شاید دیدن چند فیلم از جلسات مجلس عوام بریتانیا یا مجلس سنا آمریکا بتواند به اعضا کمک کند، هنجارهای یک جلسه رسمی را بهتر درک کنند. در تمام این سال ها از اضمحلال نهادهای انتخابی گفته ایم اما بخش بسیار بزرگی از این مشکل بر گردن خود منتخبین در این نهاد هاست، نه حاکمیت. فضای حاکم بر شورای شهر چیزی شبیه به مجلس شورای اسلامی است. نمایندگانی که صحن علنی را به شوخی گرفته اند و برای خالی نبودن عریضه، هر از چندی «احسنت» و «درود» می گویند.

۲. نکته دیگری که در میان شوخی اعضا پیام مهمی داشت، انتخابات آینده هیات رییسه شورا بود.

دهدار در جایی از صحبت هایش گفت: «به جای مساعدت ها، یک کار عمرانی خوب انجام بدیم، پارک بسازیم»
نصرتی به شوخی گفت: «تو همون کارهای عمرانی رو انجام بده نمیخواد!»
آسایش در این جا خطاب به نصرتی گفت: «حرف رییست رو گوش بده روزهای آخره!»

زمزمه تغییرات در هیئت رییسه شورا و همچنین جابجایی رئیس و نایب رئیس شورا در دور بعد به کرّات شنیده می شود. در واقع شورای شهر به چند فراکسیون بدون نامِ دو نفره و تک نفره تقسیم شده است. اگرچه ظاهرا یک اکثریت پنج نفره در برابر یک اقلیت چهار نفره وجود دارد اما واقعیت این است که این اکثریت ترک خورده است. در واقعیت اکثریتِ ترک خورده به «دهدار- نصرتی» ، «دولابی – عبدالله زاده» و «شمشیری» به صورت منفرد بدل گشته است. و در آن سو هم توسلی، برزگرزاده، آسایش و هاشم زاده اگرچه هیچ دال گفتمانی برای اتحاد ندارند اما به واسطه در اقلیت بودن ناخواسته متحد شده اند. اقلیت شورا در حال حاضر استحکام بیشتری نسبت به اکثریت دارد. همین وضعیت است که اکثریتِ شکننده ی این روزهای شورا را نگران کرده و به دنبال یارگیری و دادن امتیاز به برخی اعضای اقلیت کشانده است. نتیجه ی این رویکرد نیز به شکاف درونی بیشتر اکثریت انجامیده است. ساعت شنی انتخابات جدید تا شهریور ماه وارونه شده و زمان به نفع اکثریت در حال گذر نیست. اما هر چه که هست حکایت از تغییراتی در هیئت رییسه جدید می دهد. و این تغییرات چه بسا منجر به تغییرات در سمت های شهرداری نیز گردد. بازی دومنیوی اکثریت شورا در یک سال گذشته در حال پایان است و به زودی نتیجه آن مشخص می شود. از همین رو است که آسایش خطاب به نصرتی می گوید: در روزهای آخر به حرف رییست گوش کن. آسایش و دیگر اعضای اقلیت می دانند شهریور ماه دیگری است.

اخبار مرتبط
نظرات

تیتردو

در حوزه دشتي و تنگستان
سرویس خبر جامعه آنلاین: عصر امروز محمدحسین بکمی در گفتگو با جامعه آنلاین خبر اعلام نامزدی اش برای انتخابات مجلس را تایید کرد. لینک کوتاه:
آرشیو

مقالات

حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آتنا مرکزی
خشونت علیه زنان: خشونت علیه جامعه
ملوین کانر
فرهنگ جوانان امروز ستایندۀ مرگ است
سمیرا بهزادی
فتوت ایرانی در دوره ایلخانی
محسن رنانی
فردا اول خلقت است
حمیدموذنی
یازدهم سپتامبر مبدا جهان جدید
ناصر فکوهی ۶۶
پیکان: ظهور و سقوط یک «افتخار ملی»
آتنا مرکزی
تبعیض جنسیتی در کابینه دوازدهم
مهدی یسری
مفهوم برنامه ریزی فرهنگی
ستاره تناور
مدنیت،شهروندی و کنش های معطوف به اخلاق
محمد رضا فولادی
چرخه حیات تروریسم جهادی در خاورمیانه
کیتی رویف
نویسندگان بزرگ چطور با مرگ زندگی کردند؟
محسن رنانی
جوانه‌های بلوغ در شمالِ جنوب
محمد فاضلی
کلنگ‌ها را غلاف کنید
نسرین ریاحی
مرزها در گام معلق لک لک ها
علی آتشی
جایی میان رمانس و خشونت
درک تامپسون
خودتان باشید
مهتا بذرافکن
چرا آب در ایران امنیتی شد؟
مسعود نیلی
در ضرورتِ کینه‌زدایی از سیاست
محمد فاضلی
باید خشمگین باشیم: بحران محیط زیست
تونی جات
از تاریخ چه آموخته‎ایم؟ احتمالاً هیچ
بهروز غریب‌پور
معلق در فضا
آتنا مرکزی
سهم زنان از امید
زیگمونت باومن
سلامتی و نابرابری
حمید موذنی
استاد ایرانی و آسیب شناسی چاپلوسی اجتماعی در ایران
اولریش بک و الیزابت بک‌گرنشایم
آشوب جهانی عشق
 
مصطفی ملکیان
در مصائب فقدان گفت و گو
آرشیو