ads1
ads3
تغییر رنگ سایت

شبکه های اجتماعی جامعه

آرشیو
آرشیو
آرشیو
Print This Post

آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی

آتنا مرکزی/ دبیر کمیته حقوقی انجمن اندیشه زنان جنوب

سرمایه اجتماعی شبکه ای از ارتباطات اعضای گروهها و اجتماعات است که موجب افزایش اعتماد، مشارکت و تسهیل کنش ها می گردد؛ سرمایه ای متشکل از مجموعه منابع بالفعل و بالقوه که منجر به ایجاد پیوستگی و انسجام اجتماعی می گردد و راهی است برای رسیدن به رشد و توسعه اقتصادی ، ارتقای سطح بهداشت و توسعه فناوری و همچنین کاهش جرایم و بزهکاری. شکل و شیوه روابط و تعامل افراد با یکدیگر ، مشروعیت و حقانیت حکومت و میزان فعالیت و گرایش به فعالیت های داوطلبانه و اثربخش بودن آنها و همچنین خوش بین بودن و رضایت از پیوندها و ارتباطات خانوادگی و حس امنیت و امید به اینده  از معیارهای مهم اثرگذار بر میزان سرمایه اجتماعی در جامعه است.

همچنین عوامل نهادی مانند قانون و اداب و رسوم، عوامل خودجوش ناشی از تعاملات و کنش های متقابل موجد هنجارها ، عوامل بیرونی مانند دین، مذهب و ایدئولوژی و عوامل طبیعی مانند همبستگی های خویشاوندی و روابط قومی و نژادی از مهم ترین عوامل در ساخت و انباشت سرمایه اجتماعی است.

 

جایگاه زنان به عنوان نیمی از پتانسیل و نیروی انسانی سرمایه افرین جامعه هم به لحاظ نقش فردی و اجتماعی و هم به لحاظ نقش خانوادگی و اثرگذاری مستقیم و بلاواسطه بر جامعه پذیری افراد در ارتباط با سرمایه اجتماعی قابل توجه است.اگرچه زنان در برخی از مولفه های موجد سرمایه اجتماعی مانند روابط اجتماعی با بستگان و دوستان،مدارا و انعطاف فرهنگی در نسبت قابل قبولی با سرمایه اجتماعی واقع شده اند اما در مورد برخی مولفه های دیگر چون احساس امنیت و اعتماد، احساس ارزشمندی زندگی، مشارکت محلی و اجتماعی وضعیت مطلوبی ندارند.

 

به ویژه اینکه زنان در جامعه در حال گذار امروز نسبت به مردان در جایگاه خاص تری قرار می گیرند چرا که در حال بازتعریف هویت اجتماعی خود و تجربه کامل تر و متناقض تری از تجدد می باشند.تحول فرایند جامعه پذیری جنسیت و نقش های سنتی تر زنان و دورماندگی تاریخی آنان از فضاهای اجتماعی و متعاقبا تجربه کمتر حضور در این عرصه ها، عبور از دوره انتقال و پذیرش آگاهی های نوین و نقش های جدید اجتماعی زنان را بیشتر دچار تناقض می نماید.

 

اما مهم ترین نکته در این میان تجربه حس بی عدالتی در میان زنان است حسی که توسط عواملی چون قانون، عرف و سنت های حاکم تولید شده و منجر به کاهش اعتماد زنان به ساختارهای اجتماعی و نهاهای مولد انواع قدرت در جامعه می گردد و همچنین حس تعلق اجتماعی و مسئولیت پذیری زنان را مخدوش می سازد . از طرفی وجود موانع بر سر راه مشارکت زنان که منجر به کاهش حضور آنان در اجتماع و ایجاد پیوندها و علقه های اعتماد بین افراد می گردد ایجاد شبکه اجتماعی از روابط را نه تنها در میان زنان که در کل جامعه با مشکل مواجه می کند و این خود مانعی برای افزایش سرمایه های اجتماعی است.همچنین نبود ساختارها و نهادهایی که تامین کننده امنیت زنان در تعاملات اجتماعی باشند این شرایط را تشدید می کنند.

 

در جامعه ای که زنان امید و انگیزه ای برای رشد شخصی و به منصه ظهور رساندن  استعدادهای خویش نداشته باشند نه تنها نیمی از سزمایه های انسانی جامعه به هدر می رود که در مقیاس بزرگتر روابط شکل گرفته در جامعه به مفهوم کامل و شبکه ای ان که تک تک اعضای جامعه را در بربگیرد دچار نقص و کژکارکردی خواهد شد. پرواضح است که نقش زنان و جایگاه انان به عنوان ناقلان فرهنگ در ایجاد حس اعتماد اجتماعی در فرزندان و افزایش حس مسئولیت پذیری در انها پررنگ و غیرقابل انکار است. تشویق به مشارکت و حضور در عرصه های مختلف اجتماع نیز توسط زنانی صورت میپذیرد که خود تجربه مطلوب و خوشایندی از این حضور داشته باشند . و مهم تر از همه بذر امید یک جامعه که می تواند تضمین کننده اینده آن جامعه باشد توسط زنان و مادرانی در جامعه پراکنده می شود که  امیدوارانه در شکل گیری ارکان جامعه خویش شریک و سهیم باشند.

 

نظرات

تیتردو

حمید موذنی
ویروس کرونا بیش از همه‌ی اعضای بدن، به سراغ دست‌ها‌یمان رفته است. بیش از هرچیز رعایت روش‌های بهداشتی و علی‌الخصوص شستن‌دست‌ها ضرورت پیدا کرده است. حتی پیام‌های تبلیغاتی مربوط به دست هاست: «دست ها را بیست ثانیه و به صورتی دقیق بشوئید» فروید ظاهرن به دلیل انتقال ویروس از دست هااست که ترس ما بیش‌تر […]
آرشیو

مقالات

راضیه اشعثی
ما بر مخروبه ای از بنیان های زیستی نشسته ایم!!!
یاشار تاج‌محمدی
در سوگِ خویش‌کاران (تاملاتی در پروژه‌یِ فکریِ شاهرخِ مسکوب)
هانا موسوی
“جهان مد و کالا شدگی زنان “
مرتضی رضایی
به وقت تتلو… به وقت شجریان… به وقت گوگوش
اسلاوی ژیژک
پاندمیک؛ کرونا جهان را تکان می‌دهد
غزال ساکی
نقد فمینیستی شاهنامه
سید مسعود حسینی
نگاهی به “بیمار در بیمارستان”
آلن بدیو
در مورد وضعیتِ اپیدمی
اسلاوی ژیژک
ما گونه‌ای هستیم که به حساب نمی‌آید
نعمت الله فاضلی
به خانه برمی‌گردیم اما به کدام خانه؟
جواد کاشی
مرگ دورِهَم عروسی است
حمید موذنی
جهان و کرونا: امروز و فردا
روزبه آقاجری
میراث زنده یک مبارز سوسیالیست
امیر ارسلان ادیب
چه‌کسی در خانه نمی‌ماند؟
امین بزرگیان
بوردیو و خرید در مواقع اضطراری
مهسا اسدالله‌نژاد
نیروی چشم‌های خیره مردم
پدرام باقری
ما در وضعیتِ بی‌دولتی قرار گرفته‌ایم
امیر ادیب
دختران خیابان انقلاب و رهاسازی نیروی «امتناع»
جان ام بری
چگونه آنفلوآنزای دهشتناکِ ۱۹۱۸ در سراسر آمریکا شیوع یافت؟
پدرام باقری
دو نکته درباره پرسش و پاسخ در سنای آمریکا
سید مسعود حسینی
کورونا و کورا – مرگ و پروا
مهسا اسدالله‌نژاد
کرونا و دو مسئله‌ی «غیرطبیعیِ» آن
امیر ارسلان ادیب
آپارتاید کارگری
مصطفی مهرآیین
نابود کردن فرآیندها،نابود کردن زندگی و تولید خشونت
نوید کلهرودی
شرحی بر کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی از هانا آرنت
سعید ربیعی
انقلاب لهستان: لخ‌والسا و اتحادیه‌ی کارگری
حمید موذنی
عشق در سالهای وبا
حمید موذنی
درس های سریال تاج و تخت
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
حامد داراب
چرا داریوش آشوری روشنفکر است؟
محمدمهدی اردبیلی
غذا و وسوسه‌های شیطان
اسلاوی ژیژک
وقتی گزینه‌هایِ پیش‌ِ رو یکی از یکی بدترند
میشل فوکو
قدرتِ مقاومت‌کردن
حسام سلامت
در نقد اسطوره‌ی مردمِ همیشه خوب
حسین باقری
«فرو رفتنِ کلمه در فعلنِ پهلوها»
فرشاد پارسیان
حقوق و اخلاق در آرا بنتام
امیر محقق
۷ کتاب با موضوع «شهر» که باید بخوانیم
سعید ربیعی
فساد سیاسی، جزئی یا نظام‌مند؟
ساره واعظی لقب
«آبی یا صورتی»؟
آتنا مرکزی
نقش زنان در افزایش سرمایه های اجتماعی
آرشیو